Salix nigrifans Sraitli. / 



Monstrose androgyiiis floribus iuvenit prope Tilsit Heideureich ! 



Hybridas dat cum S. caprea, S. cinerea (ex horto Berolinensi), 

 S. glauca, phylicifolia, livida, glabra, repeus. 



Olim haec vulgo sub nomiue „S. phylicifolia" circumferebatur. Wah- 

 lenberg in FI. Lapp. formam germiuibus vestitis sub uomiue S. uigricans 

 nr. 485, formam germinibus glabris sub nomiue S. phylicifolia ur. 482 

 proposuit, unde maxime confusio horum nomiuum oita esse videtur. Ut 

 ad S. Weigelianam notavimus, nobis ne a Liuuaeo quidem videntur sirai- 

 les formae harum Salicum rite distiuctae fuisse, cuius rei id luculentuni est 

 documentum, quod ab ipso eadem uomina serius ad alias species suut trans- 

 latae, ut docuit Fries Mant. p. 22. Atque mirum profecto esset, si ab initio 

 statim a Linnaeo hae species, quarum differentiae post longas demum mul- 

 torum worum observ^ationes multisque studiis erutae ct satis excussae sunt, 

 tam bene cognitae fuissent, ut nulla aualogarum formarum commutatio, 

 uulla hybridarum admixtio facta fuisset. At missa hac re, quauquam Lin- 

 naeum principio hanc nomine „S. phylicifolia" iudicasse cum Wahlen- 

 bergio credimus, tameu id nomen, ut uimis ambiguum mittondum, et Smithii 

 nomen ut certius et bene aptum huic speciei praeponendum esse duximus. 



Noli autem credere Smithium suam S. nigricans eo cousilio denomi- 

 navisse ut discrimen inter hauc et inter S. phylicifoliam Linn. (sec. Fries 

 etc.) collustraret: sed S. nigricans Smith est una quaedam singularis 

 forma e permultis, quibus haec species polymorpha obviam fit, quarum plu- 

 res sub diversis nominibus Smith ipse descripsit et in English Botany ico- 

 nibus exprimendas curavit. Smithii S. nigricans in tab. 1213 repraesen- 

 tata est. Figura eiusdem iu Forbes Sal. Wob. n. 37 ahenum habitum, sty- 

 lum brevem, iulos ? pan'os, ceterum vero formam macrophyllam ostendit. 

 ^'Praeter hanc certo huc pertinent ex eodem Salicto Woburnensi n. 103 

 S. australis Forb., n. 104 S. rotundata Forb., utraque ex Helvetia, 

 n. 105 S. dura Forb. J* loco incerto, n. 100 S. atrovirens Forb. ex Helv., 

 foliis subcordatis, n. 110 S. Forsteriana Smith, e Brit., forma macrophylla, 

 brachystyla, n. 111 S. rupestris Smith, e Scotia, u. 113 S. hirta Smith 

 E. bot. t. 1404 e Britania, („cuius femina S. picta Schleich.") macrophylUi 

 laete \iren8, S. crassifolia Forb. ?; non sine dubitatione huc retulerim 

 n. 53 S. ramifusca Forb. (^, n. 76 S. alaternoides Forb., n. 97 S. pe- 

 traea Forb. ?, n. 101 S. sordida Forb., ex Helvetia, J; n. 102 S. rivu- 

 laris Forb. $ ex Helv., n. 112 S. coriacea Forb., ex Helv. 



Gaudin in Fl. Helv. p. 261 S. carpinifoliam Schleich. suo nomine de- 

 Hcribit et a S. nigricante segregandam esse censet, quod ncc Kocli nec 

 alii eomprobavemnt. 



Forma genninibus nudis in fjermania australi-occidentali vulgaris; al- 

 tera germinibus pubegcentibus rara, in M. D. Badensi nonnisi tribus locis 

 iDventa, teate Dftll in Fl. Bad. p. 505, in regione circa urbem Vindobouam 

 nusquara reperta teste Neilr. FI. v. Wien Nachtr. p. 120 et Fl. Unt-Oestr. 

 p. 264. Id borealitras Saecia et I^pponia utraque occurrit, nec raro forma 



