Salix Weigeliana Wllld. " 79 



t. 1390 (foliis ellipticis, remote miniite dentieiilatis Koeh Comm. Meyer 

 llanov.), cuius iconem in Forbes Wob. 55 equidem potius eum S. nigri- 

 cante comparaverim. S. Croweana Smith Engl. bot. tab. 1146 (stamini- 

 bus ad medium connatis Koch Comm. Mejer Hannov.). Huius formae phira 

 specimina in horto Berolin. exstaut (conformia cum iis quae sub eodem 

 uomine ex Woburn Abbey missa ibidem cohintur, cuius iconem in Forbes 

 Sal. Wobuni. 52 habemus, ubi vero praeter flores monstrosos etiam $ per- 

 fecti exhibiti sunt), quorum pars filamenta nou semiconnata, sed monstrose 

 2 — 3 furca antheris degenerantibus, pars germina monstrosa apice in anthe- 

 ras abeuutia gerit. S. Borreriana Hooker, cuius plantam (^ ex horto 

 Beroliu. novi, formam fohis Hneari-lanceolatis indicat: conseutiunt figura in 

 Forbes S. Wob. 45 et Anders. S. Lapp. Denique Koch S. radicans Smith 

 brit. 1053 et Anderson S. laxiflora Borr. Hook. Brit. p. 368 e descriptione 

 huc referuut. — Praeterea ad S. Weigelianam ipsam pertinere aut pro- 

 xime ab ea abesse — nam ex figuris etsi non malis et descriptionibus me- 

 diocribus varietates et hybridae vix ac ne vix quidem possunt discerni — 

 bae videntur in Forbes Sal. Wobum.: nr. 39 S. patens Forb., quanquam 

 frons tristior, stylus brevior; nr. 44. S. nitens Smith Engl. Fl. 4, 175, e 

 Scotia (an S. Weigeliana, floribus prolepticis?)-, nr. 54 S. floribunda 

 Forbes c/* S. tenuifolia Engl. bot. tab. 2186? Sed nr. 38 S. bicolor 

 Smith ^Engl. fl. 4, 178. Engl. bot. t. 1806), quara in variis Britanniae par- 

 tibus in siivis frequentem, sed propter ramulos fragiles haud multum utilem 

 esse dicit, vix est huius loci. 



De ambitu et nomine huius speciei inprhnis consuleudus est Andersou 

 in Sal. Lapp. Botanici Sueciae dissenserunt : Laestadius, Fries, Hartman et 

 Anderson existimant Linnaeum hanc S. Weigelianam nomine „S. phyli- 

 cifoliae'' indicasse, Wahlenberg contra S. nigricantem Smith seu S. 

 stylarem Seringe. Ctraque sane sententia argumentis idoneis nititur, 

 neutra diflficultate vacat Ut raihi persuasura est Linnaeum tam S. Weige- 

 iianani quam S. nigricantem bene novisse, ita haud dubium est, quin 

 ab eo formae, etiamsi primum recte distinctae, tamen serius saepius confusae 

 fuerint, quam rem in introductione satis exposuimus. Itaque si Lhmaeus 

 S. phylicifoliam appellavit, quam nos S. Weigelianam, nullum super- 

 ••^t nomen, quo is S. nigricantem significasset : hanc ergo ab eo ne no- 

 minatam quidem esse colHgendum erit; si vero noraen Linnaei S. phylici- 

 folia ad S. nigricantem pertinet, S. Weigeliana aut ab eo non nomi- 

 nata fuit, aut cum aliis formis coniuncta. lara cum parum credibile sit 

 Linnaeum S. nigricantem in Suecia et Lappcmia adeo vulgarem in Lap- 

 ponia silentio i^raeteriisse (nam in Fl. Suec. et Spec. pl. S. phylieifolia 

 a. ad S. Weigclianam, S. phylicifolia §. ad S. nigricantem pertinere 

 videtur), mihi Wahlenbergii ratio praeferenda esse videtur. In tanto dis- 

 Hen.9u nomen „S. phylicifolia" omittndum esse credidi. Accedit enim, 

 qiiod Wahlenberg hanc nostram S. Weigelianam nunc cum S. Arbus- 

 cnla (ut fecerunt Neiireich et Kerner), nunc cum S. maiali coniungeret, 

 nut 81 via confunderet. Certius igitur nomen et tempore proximum, neque 

 mahtni, id est, quo<l Ehrhart dedit „S. bicolor;" sed ne eo utamur ini- 



