80 Salix Weigeliana Willd. 



pedit eiiis nominis ambiguitas, tum apud liortulanos, de quo supra exposui, 

 tum apud Friesium, qui Ehrliarti nomine perperam in S. d e p r e s s a sua usus 

 est. Certissimum igitur est id nomen quod Willdenovius proposuit, quo 

 indefessi in Silesiae historia naturali posita opera viri, Weigeli memoria 

 in libris botauicis retinetur; quamobrem hoc praeponendum esse duxi. 



Diflferentiam trium specierum, quarum nomina etiam Wahlenbergii culpa 

 obscura reddita sunt, et quartae a me pro hybrida declaratae, nempe huius 

 S. Weigelianae, S. nigricantis et S. Arbusculae, nec non S. hasta- 

 tae-Weigelianae, primus explicuit Laestadius in Loc. parall. p. 225. 

 Dicit enim „facile se largiri, esse quandam phylicifoliam sensu Linnaeano 

 [i. e. ex interpretatione Friesii cett. , non WahlenbergiiJ , de qua Linnaeus 

 in Fl. Suec. „habitat in pratis Westrobottniae et sylvis Lapponiae" scribat. 

 Quae vero in Westrobottnia vulgatissima , nulla alia est quam S. maialis, 

 scilicet utraque forma (germinibus et glabris et pubescentibus) [i. e. et 

 S. Weigeliana vera et S. hastata-Weigeliana, quam utramque sub 

 nomine S. maialis comprehendit]. At quae in sylvis Lapponiae, eadera 

 est arbor, scil. S. maialis; nisi arbuscula maior (Wahlenb. FI. Lapp.) 

 huius loci habeatur, cum qua arbuscula minor (W. I. I.) omnino con- 

 fluit; [ergo in Lapponiae sylvis et S. hastata-Weigeliana, et S. Wei- 

 geliana maior et minorj a qua tamen arbusculara minimara (Linn. 

 Lapp. § 360) diversam statuo [i. e. S. Arbusculam]. Itaque S. maialis 

 Wahlenb. Fl. L. [nostra S. hastata-Weigeliana] S. arbuscula ibidem 

 [nostra S. Weigeliana forma minor], nec non S. phylicifolia FI. Su. 

 ex parte [nostra S. Weigeliana forma maior], unam speciem, quam 

 phylicifoliam si appellare libet, haud recuso, mihi quidem constituere vi- 

 dentur. At phylicifoliam Wahlenb. FI. Lapp., S. nigricantera ibidera, 

 formam quara S. capreae approximari dixit; S. phylicifoliam |3 Fl. suec. 

 et S. nigricantera ibid., alterara speciera quodararaodo arabire censeo, quo 

 etiam S. illa Kudbeckiana (Lin. FI. L. t. 8 fig. a) omnino pertinere vide- 

 tur [i. e. nostra S. nigricans]." 



Forraa arborescens foliis subtus pubescentibus, inventa apud Carlstad 

 in Suecia, commemoratur a Myrin (Scania Tidskrift for Vetenscap. etc. VL 

 1835). Ni fallor haec ad hybridam aliquam, forsan ad S. Weigeliana- 

 caprea pertinet. 



Ad S. discolor Miihlenb. et Hooker ex Araerica boreali animadvertit 

 Anderson in Sal. Boreali-Americ: Specimina pleraque numerosa, quae 

 attente exarainavi, parura differunt a vera S. phylicifolia, qualis in Euro- 

 pae alpestribus crescit vulgatissima et eximie polymorpha, eique saltem 

 exacte analoga. 



Contra Neilreich et Kemer, qui hanc cum S. Arbuscula coniungen- 

 dam esse censent, haec moneo. Primo statura et habitus utriusque formae, 

 ut et color frondis dissirailes sunt. Dein vix explicari potest cur eiusraodi 

 formae, qualis nostra Weigeliana in Sudetis et in Bructero est, nullum 

 vestigium in omni Alpium tractu, ubi S. Arbuscula adeo frcquens, adlmc 

 inventum sit. Neque vero in Suecia et Lapponia hae formae ullo modo 



