86 Salix hastata Linn. 



Monstra affert Anderson 1. capsulis singiilis in cluas divisis, ad alpem 

 Kirkiwara in Lapp. Lul. 2. bracteolis in iulo </ in folia rachidis partem 

 inferiorem ut stipulas cingentia, lanceolata, serrata, in apice vero in folia, 

 foliis caulinis similia, ovato - lanceolata , stamina involucrantia , mutatis. 



Hybridas dat cum S. silesiaca, lanata, reticulata, herbacea, 

 phylicifolia, nigricans. 



Quanquam haec species a Liunaeo satis clare descripta est, tamen 

 posteri non semper eam agnoverunt et formas similes S. arbusculae 

 aliarumve cum hac commutavere, imo id nomen, ut fecit Hoppe, ad S. ni- 

 gricantem transtulerunt. — Praeter synonyma supra allata videtur etiam 

 S. Pontederae Villars Dauph. p. 766 huc referri posse, si credas Seringio, 

 qui ad nr. 50 Iioc nomen laudat additis verbis „affirme par lui-meme," 

 idemque disertis verbis in Essai p. 58 affirmat. Idem laudat ibi S. Pon- 

 tederana Willd. spec, et specimen in H. Willd. nr. 18117 ramulum S. 

 hastatae foliatum, cum iulo ^ capsulis effoetis sistit, a Tausch (Regensb. 

 FI. 1837 p. 344) minus recte pro S. Wulfeniana (i. e. S. glabra) habi- 

 tum. Tamen cum descriptio Villarsii non bene conveniat, his testimoniis 

 non multum tribuendum esse videtur. Nomen „S. Pontederae" aut „S. 

 Pontederana" posthac omittendum erit. In hortis sub nominC „S. Pon- 

 tederana Willd." stirps hybrida e S. cinerea et S. purpurea colitur, 

 quam vide. Ad S. hastatam duo tabulae pertinent apud Forbes Wob. 

 nr. 35 S. hastata, quae formam macrophyllam et macroiulam et 36 S. 

 malifolia, quae formam vulgarem foliis subtus caesiis repraesentat. Hanc 

 se ab ipso Smith accepisse adnotat; illius germina a S. malifoliae germi- 

 nibus nullo modo differre. — S. cerasifoliam Sprengel huc pertinere mon- 

 strat specimen a Sprengelio datum in Herb. Wallrothii. Huc pertinet etiam 

 S. Ludwigii Schkuhr teste Hoppe, ex alpe Pasterze in Herb. Wallrothii. 



Male hanc speciem cum S. nigricans coniunxit Bertoloni Fl. Ital. 

 p. 313. 



Quam Anderson ut subspeciem (hybridam?) describit sub nomine 

 „S. hyperborea" et fig. 12 depinxit, certissime ad S. liastatam 

 ipsam non pertinet; de hac forma p. 51 haec habet: 



„S. hyperborea, amentis pedunculatis, pedunculo microphyllo, 

 glabro, caps. subconicis, pedicello nectarium vix superante brevis- 

 sime pedicellatis (fere sessilibus), stylo brevissimo (pedicelli longitu- 

 dine), stigmatibus integris divaricatis, squamis caps. obovatis nudis, 

 apice parum sphacelatis, foliis omnino ut in forma alpestri. Hab. 

 ad Lyngen Finmarkiae. A. 1832 a Laestadio lecta. Frutex peda- 

 lis, glaberrimus, rami annotini tantum puberuli. Folia variant om- 

 nino ut S. hastatae forma alpestris. Amentum masculum pedunculo 

 2 — 3 foliis instructo, puberulo insidens, 1 — 1*/^ unciam longum, 

 valde ramiflorum et angustum, incurvatum, cylindricum, obtusum 



