Salix Arbusculrt Liim. 10.> 



(quae S. vacciniifolia Engl. bot., S. prnnifolia obtusa Ser. 

 Ess.), interdum vel subcordata (ut ex Alp. Delphinatus misit Duby), 

 margine evidenter glanduloso-serrulata , glandulis primum lutescenti- 

 bus demum fusco-nigricantibus. Haec forma in fertiliori solo elon- 

 gatur, ubi dentes foliorum rarescunt, pedunculi iulorum elongantur, 

 iuli saepe graciliores longissimi evadunt, quae S. formosa Willd. 

 est. Folia novella rarius glabra, saepius subtus pilis densis rectis 

 sericea, quae nonnunquam (ut in speciminibus e Delphinatu et Hel- 

 veticis e Murren) etiam in adultioribus foliis perstant. Stipulae 

 rarissimae, exiguae. Gemmae fulvae glabrae ovatae intus planae 

 rectae. Ramuli novelli glabri; annotini fusco - olivacei v. virides, in 

 y. plerumque castaneo-nitidi, torulosi. 



Varietates : 



a. Waldsteiniana,. trunco elatiore, ramis validis, foliis maius- 

 culis obsolete - serratis obovato - ellipticis subtus viridi-glauce- 

 scentibus. — S. Waldsteiniana Willd. Sp. 50. — Haec J 

 nr. 33 A. et I. Kerner Herb. Sal. Austr. 4. 



/?. formosa, trunco elatiore, ramis elongatis, foliis oblongis 

 utrinque acutis, serrulatis, subtus glaucis. — S. formosa 

 Wilid. sp. 51. Fl. Dan. t. 1055. 



y. f o e t i d a, trunco humili, ramis brevibus tenuioribus, foliis par- 

 vis lanceolato - ellipticis argute serrulatis subtus glaucis aut 

 virentibus. — S. foetida Schleich., S. venulosa Smith et S. 

 vaccinifolia Smith, si folia elliptica obtusa. 



Fruticulus parvus, praesertim in y, semipedahs, in a. pedalis et ultra, 

 „in formam arbusculae crescens" L. 



Styli integri et fissi aut semibifidi in omnibus varietatibus inveniuntur; 

 etiam color glaucus paginae inferioris in iisdera non perstat, nunc magis 

 nunc minus evidens; vel in y, quae foHa subtus maxime glauca habet, in- 

 tcrdum aut tota aut magna ex parte pure viridia sunt. Haec species 

 inprimis conspicua est capsulis brevibus et sub maturitatem sordide rufe- 

 scentibus (similis hac in re est S. pyrenaica). Maxirac affinis cst fructi- 

 ficatione et fronde S. caesia, fronde etiam quodammodo S. Weigeliana. 

 Ab hac vero, a qua distingui eam non posse ccnset Neilreich (Nachtr. p. 

 121 et Fl. V. U.-Oest. p. 265) et Kcmer (N.-Oe. Weid. p. 86), diflfcrt statura 

 hamiliore, ramis ramulisque minus arrectis, multo tenuioribus, foliis multo 

 minoribus, subtus minus caesiis, iulis $ in pedunculo longiorc foliato, gra- 

 cilioribus, genninibus brevioribus, obtusioribus, rutilo - canis. Differentiam 

 harum specienim primum clare indicasse L. L. Laestadium ad S. Wei- 



