106 Salix Arbuscula Linn. 



geliana monui. Kerner autem in Herb. Sal. Austr. mutata sententia S. 

 Weigelianam (S. bicolorem) et S. Arbusculam distingui debere dixit. 



Hanc speciem, cuius ambitum optime declaravit Kocli in Synopsi, esse 

 S. a r b u s c u I u m Linnaei, primus~commonstravit Laestadius. Wahlenbergium 

 huius formas cum formis S. Weigelianae confudisse ceteri Sueciae bota- 

 nici ostenderunt. Quas formas ceteri Europae scriptores sub hoc nomine 

 habuerint investigari nequit neque operae pretium est; hoc certum est 

 illud nomen ad maxime diversas formas relatum esse. Quod ad synonyma 

 attinet: S. Waldsteiniana Willd. huc pertinere e descriptione Willdenovii 

 colligendum est ; etsi vero Anderson S. Lapp. p. 81 eam laudat ad S. o v a t a 

 Seringe, quae a S. pyrenaica Gouan haud differt, tamen ipse de hoc 

 synonymo dubitat, qua de re conferenda sunt quae ad S. pyrenaicam 

 adnotavimus. Tamen notandum Willdenovium huic disertis verbis „anthe- 

 ras flavas" tribuere, quibus eam a S. Myrsinites distinguit; et nostra 

 specimina e Raxalpe in hortum translata vere antheras luteas habuerunt; 

 videtur igitur color antherarum variabilis esse. S. prunifolia Smith, ex 

 alpibus Scoticis, quam Willdenow ab ipso acceperat, in H. Willd. 18154 

 asservatur; eaque foliis ovatis acutiusculis grosse serratis subcordatis, sub- 

 tus glaucis, iulis brevibus, stigmatis brevibus subcapitatis insignis, paullum 

 recedit. Ex icone Forbesii nr. 56 (laudat Smith Engl. Fl. 4, 193. Engl. bot. 

 t. 1361) hanc eS. Arbuscula etS. Weigeliana hybridam esse coniicias. 

 Sed S. prunifolia Seringe S. d. S. n. 17 certissirae est haec. S. foetida 

 Schleich. (H. G. Berol. fol. 2. nr. 88) huc pertinet. S. venulosa Smith 

 est in H. Willd. 18162 f. 8, a Smithio ipso profecta. Denique S. formo- 

 sam Willd. huc pertinere credo primum e descriptione , dein e synonymis 

 S. venulosae Smith et S. foetidae Schleich. denique ex speciminibus, 

 quas Koch in Saliceto suo coluerat, quae formam fere ramis vimineis sistunt. 

 S. carinata Smith brit. 1055. Engl. FI. 4, 197. E. bot. t. 1363, quam ex 

 horto Berol. accepi, quo Forbes miserat, est forma S. Arbusculae a, fo- 

 liis ad carinam plicatis „foIded into a keel" Forbes Wob. nr. 59. De hac 

 Hooker Scot. „Leaves generally longer than the last (S. prunifolia), and 

 mostly remarkably carinated by the lateraly folding together of tlie two 

 halfes ; but I see no other difference." 



Hybridas dare videtur cum S. glauca (S. thymelaeoides Schleicher), 

 S. Weigeliana (S. phyl. humilis Bauer in H. B.), S. Lapponum (S. spu- 

 ria Schl.). 



Figura S. fuscae apud Hoffm. Sal. t. 28 et 29 hanc speciem referre 

 videtur; sed editores Florae Noricae Wulfeni, a quo et plantam et liguras 

 se accepisse Hoffmann dicit, S. fuscam Wulfeni pro S. Myrsinites 8 

 Jacquiniana habent. 



