118 Salix repens Linn. 



paludibus ramulos protendentes indicare ostendunt verba „vix maior fiuam 

 Salix herbacea." Alterum nomen „S. incubacea" iiidicat formam in 

 pascuis et pratis vulgarem; eiusque vidi in H. Buekii specimen ab Ehr- 

 harto in horto Upsaliensi lectum et ipsius manu inscriptum „S. Lin. sp. 24 

 incubacea ex H. b. U. 776 d. 19. luni." Atque sic hoc nomen omnes 

 fere interpretati sunt praeter Fries, qui sub eo S. plicatam suam i. e. S. 

 aurita-repens intelligit, quae sententia vero argumentis caret. Tertia 

 „S. arenaria" orta quidem est ex commutatione formarum S. repentis 

 cum formis pumilis parvifoliis S. Lapponum (quae eo nomine in Fl. Lap- 

 pon. indicantur), sed in Flora Suecica S. repens est Intellecta. Quod ad 

 quartum nomen ad S. repens relatum n. 897 S. fusca attinet, sub quo 

 multi auctores praesertim in Germania post Willdenovium formam S. re- 

 pentis intellexerunt , mihi Fries omnino verum docuisse videtur, qui eo 

 nomine S. versifoliam Wahlenb. i. e. S. myrtilloides-Lapponum 

 indicari declaraverit. S. fusca Smithii missa est facienda. Illis a Linnaeo 

 propositis formis quartam adiecit Smith Brit. p. 1059 „S. argentea," 

 % quam Linnaeum aut ignorasse aut cum S. fusca confudisse ait. Haec quo- 

 que a posteris ad varietates S. repentis revocata est. Venio nunc ad S. 

 rosmarinifoliam quam cum Koch et Fries ceteri quoque a S. repente 

 seiunctam ut speciem distinctam fere omnes, excepto Neilreich Nachtr. p. 

 121, proponunt. Quum planta, quam hodierni eo nomine indicant — praesto 

 sunt specimina a Koch et a Fries inscripta — nulla nota a S. repente 

 differat, incredibile visum est Linnaeum praeter tria illa noraina etiam 

 quarto S. repentem indicavisse. Comparanti autem Linnaei verba cum 

 descriptione Smithii, qui specimen a se visum cum Aboensi in Herbario 

 Linnaeano congruere ait, hoc nomine tam a Linnaeo et a Smithio quam a 

 Wahlenbergio S. repens-virainalem indicatam fuisse probabile visum 

 est, quam formam hybridam Koch in Corara. S. rosmarinifolia /3. incu- 

 bacea, in Synopsi cum Fries. Mant. S. angustifolia Wulfen denoraina- 

 verunt (et ad quam multiplici errore S. pratensis Host, S. laeta Schultz 

 laudantur). Atque ut equidem, sic priores quoque intellexerunt: Treviranus 

 certe, Salicum sui temporis bene gnarus, hybridam istam circa Bremen 

 lectam, nomine „S. rosmarinifolia" inscriptam amicis distribuit (H. H.). 

 Nuper demum huic meae sententiae accessit auctoritas Forbesii, qui et ipse 

 S. virainali-repentem sub noraine S. rosraarinifoliae expressit et 

 idera Sraithiura fecisse testis est. Perperara vero cura Friesio Kochius hy- 

 bridae illi nomen „S. angustifoHa Wulfen" praescripserunt; hybrida illa 

 in terris a Wulfenio perquibitis, ubi S. viminaHs rarescit, a neraine adhuc 

 inventa est atque nunc edita Wulfeni Flora norica e descriptione n. 1513 

 data certissirao constat S. angustifoHam Wulfeni nihil esse nisi forraam 

 angustifoliam S. repentis. Cf. etiam Neilr. Fl. U.-Oest. p. 265, qui haec 

 confirmat. Quara vero cum Kochio hodierni nomine „S. rosmarinifoHa" 

 a S. repente discernunt, minime ab illa seiungenda est; frustra illi nomi- 

 nis Linnaeani servandi studiosi desudaverunt in charactere constituendo : 

 neque folia stricta, apice recto, margine plano, neque iuli globosi discriraen 

 praebent, sed continua serie cum ceteris forrais S. repentis confluit. Ne- 



