152 Salix aunta-iiicaiui. 



2 — 3 lin. lati. Bracteolae lineares 1. lingulatae, lutescentes dein 

 pallide ferrugineae, truncatae, antice pilis brevibus ciliatae. Ger- 

 mina in pedicello mediocri, nectario brevissimo longiore^ cylindrica, 

 demum saepe curvato-cernua , obtusiuscula, nunc dense cano-tomen- 

 tosa nunc leviter pubescentia cinereo - virescentia , basi saepe calve- 

 scentia^ stylus brevis tenuis^ stigmata patentia bipartita. 



Quod ad nomen attinet, quo olim hauc formam salutaverunt , prae- 

 eunte Willdenovio S. oleaefolia Villars Delph. 784 huic subscripsere : id 

 igitur primum foret nomen. Sed, ne plura de hac re dicam, Villarsii phra- 

 sis „S. foliis oblongis subintegerrimis superue splendentibus , inferne lanu- 

 ginosis iulis ellipticis" et stirpis frequentia huic opinioni aperte contradicunt. 

 Willdenovii S. Fluggeanara hanc stirpem esse et Koch est testis, qui 

 specimen a Fluggeo in Herb. Mertensi vidit, et Herb. Willd. cui sub n. 18218 

 inest exemplar huius formae cum schedula „S. oleaefolia Vill. Du jardin 

 de Grenoble (Fliigge)." Quod autem cum Kochio ceteri hanc S. salviae- 

 folia Link nominaverunt, haud recte fecenmt: neque enim fas est nomen 

 retinere, cuius neque Willdenovius , qui nomen invenit, neque forsan Link 

 ipse, qui stirpem invenerat, florem viderant. Certe e specimine manco in 

 Herbar. Willd. ne suspicari quidem licet utrum stirps Lusitanica sit nostra, 

 an species, an varietas alius. Ex quo vero natura huius stirpis cognita 

 est, omnibus his nominibus S. oleaefolia Vill. , S. patula Seringe, S. 

 salviaefolia Link iam carere possumus. 



Haec forma satis insignis, S. Seringeanae propinqua, facillime pro 

 specie genuina haberi potuit. Cum S. Seringeana et S. intermedia 

 Host seriem formarum sistit, quae ceteras rationes ignorantibus, speciem s. 

 d, originariam, in formas tres expansam s. dilapsam repraesentat. — Hanc 

 formam hybridam esse non quidem e speciminibus in hortis botanicis ob- 

 servatis neque siccis cognovimus, sed facillime persuasi sumus — auctor 

 huius sententiae fuit Wichura noster — quum in loco natali Silesiae Austria- 

 cae ultra decem frutices laete vigentes inter virgulta vegeta S. incanae, 

 rijpam Vyssulae sabulosam obtegentis, cui hinc inde S. aurita immixta 

 erat, observabamus. Folia subtus tomentum farinaceum S. incanae 

 ostendunt, inferiora interdum tomento tenui, sed autumnalia supera ple- 

 rumque crasso obtecta: duplo sunt latiora quam S. incanae sed angu- 

 stiora et tenuiora quam S. Seringeanae. Surculis facillirae propagatur 

 et in horto laete viget. „Quando folia S. lavendulaefoliae [= S. in- 

 canae] proveniunt de plantis iuvenilibus vegetisque, similitudinem quandam 

 habent cum mea S. patula" Seringe I. 1. p. 12. 



Ad hanc pertinet etiam S. longifolia Schleich. auctore DoII FI. v. 

 Bad. p. 519. Sed vide quae ad S. incana-capream dixiraus. 



