Salix viminalis-purpiirea. 1 75 



paullum reflexo, leviter serrulato, supra glabra laevigata paullulum 

 nitentia aut opaca, subtus pallide viridia levissime puberula, aut 

 canescenti-pallida subsericeo-canescentia; novella plerumque sericeo- 

 velutina cana, 4 unc. longa, 5 — 8 lin. lata. luli ^ oblongi, ly^ 

 unc. longi, 6 lin. lati, saepe curvuli, subsessiles, bracteati; bracteo- 

 lae spathulato - obovatae , acutiusculae , basi pallidae, 'Ya fuligineo- 

 nigrae, dense villosae; filamenta ad medium aut ad 73 connata; 

 antherae demum plumbeae, oblongae, virgineae plerumque rubicun- 

 dae. luli $ cylindrici, IY2 ^^^* longi, 3 lin. lati, nonnunquam, ut 

 folia quoque, spurie oppositi, erecto-patuli; bracteolae ut in J^, 

 minus dense villosae; germina nunc breviora conico - ovalia , nunc 

 longiora conica, semper tomentoso - cana, interdum subargenteo - seri- 

 cea; nectarium mediocre; stylus brevis aut mediocris; stigmata 

 filiformia, aut linearia, arcuato - divergentia , nunc breviora, nunc 

 sat longa. 



Haec forma prima fiiit, cuius originem hybridam agnoverat Schummel, 

 Florae Silesiacae olira strenuus interpres (Wiram. et Grab. Fl. Sil. 3, p. 

 367), nec non indigitavit clar. Koch in Corara. p. 27. „Ambae varietates 

 circa Erlangam vulgatissiraae sunt, ibideraque varietas alia satis frequens 

 occurrit foliis etiam adultis pagina inferiore pubescentia densa sericea 

 tectis; a S. viminali haec interdura aegre distinguitur , atque hybridam 

 prolem e S. viminali et rubra ortam esse censeo." Irao ipsa S. rubra 

 est hybrida proles; formas autera indicatas Koch optirae interpretatus esse 

 videtur. Istam vero e S. virainali ($ et S. rubra $ ortara liybridara 

 arte effectam repraesentavit Wichura, profecto S. virainali propinquara, 

 etsi paullulum qnidem diversam, formara, ut nominant, revera receden- 

 tem. Quae cl. Fries I. I. monuit contra hybriditatera S. rubrae „nobis 

 ideo praecipue distincta videtur, quod huius ranmli apice quovis hieme a 

 frigore necantur, at proximaruni nunquara" mihi non persuasit; etenira 

 apud no8 S. purpureae extrerai rarauli saepe frigore absuniti suut, quae 

 tamen nobis certissime indigena est. 



Var. b. Forbyana et colore foliorura pallidiore, subtus interdura 

 glaocescente, germinibus Htigmatisque brevibus S. purpureae est propior 

 (S. subviminalis-purpurea Kerncr), forsan altero connubio orta. Huic 

 folia plerumquc supra medium paullo latiora ideoque brovius acuta et 

 evidentius serrata sunt, germina fere turgido - ovata , stylus brevissimus, 

 stigmata brevia. Hanc esae S. Forbyanam Sraith crcdo cura Kochio 

 (Comm. p. 27 „CI. Smith in Rees Cyclop. ((uidcm assorit, plantani raascu- 

 lam, quam nondum vidi, stamine unico nec fisso instructam essc, scd forai- 

 neam a<l S. rubram nec ad S. purpuream portinere, nuUus dubito"): 

 in hortis botanicis Berolinensi, VratisIavienHi, Vindoboncnsi, haoc satis 

 constans forma, ubiquc modo $, prostat eandemquc ex ipsa Britanuia a 



