Salix teplirocarpa. 205 



Salix tephrocarpa Wimmer. ?. 



liili praeeoces in pedunculo brevi braetcolato, eylindriei, spissi; 

 bracteolae lingulatae fuseae aut seminigrae dorso villo recto mediocri 

 obsitae; germina in pedicello longo, conico-subulata, cano-tomentosa 

 demum cinerascentia, stylis brevissimis, stigmatis linearibus saepe di- 

 visis; folia in petiolo pubescente, infera late ovata, supera ovalia 

 brevissime acuta, supra saturate viridia glabra, subtus cano-glauca, 

 aequaliter et leviter pubescentia. 



Habitat.? Ex horto botanico Berolinensi acceptam per octo annos 

 colui. 



Frutex, quem intra oeto annos ad sex pedum longitudinem edu- 

 cavi, igitur lente crescentem, ramos gerit partim patentes, partim 

 erectos; ramuli trimi fusci subtorulosi et per longitudinem plicati, sub- 

 nudi, anniculi saepe subtestacei, novelli herbacei pubeseentes. Folia ob- 

 scure quidem sed saturate viridia, supera pagina aut nuda, aut pilis 

 rarissimis exiguis adspersa, subtus virescenti- aut canescenti-glauca, 

 costa pallida, venis reticulatis primariis prominulis; late ovalia, nunc 

 subrotnnda, nunc subrhombea, nunc elliptica, basi cuneato- aut elliptico^ 

 attracta, apice brevissime acuta, 1^2 unc. longa, unciam lata, mar- 

 gine saepe integerrima; superiora paullo angustiora, ovata aut ob- 

 longo-ovata, suberoso - crenata serratave, 2 unc. longa, % — 1 une. 

 lata. luli 2 praecoces, in pedunculo bracteis parvis deciduis sti- 

 pato, spissi, demum basi paullo laxiores, patentes, initio 1 dein 2" 

 longi, demumque curvuli, 4 — 5 lin. lati, obtusi. Bracteolae longae, 

 lingulatae, antice rotundatae, nonnunquam totae fuscae, saepius basi 

 fnscae cetera parte nigricantes, dorso villo recto haud longo obsitae. 

 Germina primum brevia anguste conica, demum longa conico-subu- 

 lata, primum tomento laxiusculo lutescenti-cano , dein cinerascenti- 

 cano obtecta; nectarium oblongum; pedicellus longus; stylus brevis- 

 simns; stigmata lineari-oblonga, nonnunquam partita. 



Extabat haec forma in horto botanico Berolinensi sine nomine, ubi ante 

 ho8 12 anno8 Wichura frustra in oius origine extricanda desudavit; postea 

 ipsc indc acceptam colui. Tam e forraa et colorc florum, quam e foliis, 

 magis tamen ex iilis afBnitas S. cinereae cognoscitur, ita tamcn ab ca 

 diver»a, ut de varietatc cogitari non posset. Folia quandam sed valde re- 

 motam S. Weigelianae affinitatem produnt, undo iani diu suspicatus cram 

 hanc formam c S. cincrea et 8. Weigoiiana ortani esse: noquc tamen 

 ea coniectiira satis placebat. Foliis novcllis ctiam simiiitudo S. capreae 



