216 Salix oaprea-Weigeliana. 



germina in pedunculo mediocri, primo anguste conica, dein vaide 

 elongata cylindrico-subulata, albido- vel nivco-tomentvsa, pilis tomenti 

 laxis patulis; stylus mediocris*, stigmata oblonga, patula, interdum 

 partita; nectarium oblongum, paullum incurvum. 



Vestimentum foliorum egregie varium; in foliis in umbra natis 

 in arbore procera horti Vratislaviensis folia (ceterum obovata, fere 

 obtusa, latissima) subtus pallide glauco-viridia pilis rarissimis obsita; 

 contra in speciminibus, quae Kach coluit, folia subtus dense tomen- 

 tosa apparent; in aliis ramuli supera folia densius vestita gerunt, 

 infera minus; in aliis vice versa. lulorum autem habitus et figura 

 florum in omnibus maxirae constans. 



Utrum haec vera sit S. laurina Smithii ac Wildenovii dubitare licet, 

 quum descriptio a Smithio data non satis huic plantae conveniat. Sed 

 Koch, qui formas Sahcum Anglicarum bene noverat, hanc pro S. laurina 

 habuit et in omnibus hortis botanicis et apud hortulanos eodem nomine 

 prostat. Sed altera est quaestio, num haec forma non sit hybrida, sed 

 vera species, terris borealibus Europae i. e. Angliae, Sueciae, Rossiae 

 mediae propria. Eique opinioni favet, quod flores summam figurae con- 

 stantiam ostendunt. At specimiua Suecica, quae vidi, a culta planta pro- 

 fecta sunt, neque eam in meridionali Suecia spontaneam esse ex ipsis 

 scriptorum verbis colligitur. Item specimina Petropolitana , quae Fischer- 

 Ooster mecum communicavit, sunt stirpium cultarum. Atque specimina 

 S. laurinae, scribit Meyer Hanov. p. 508, quae ex Anglia accipiuntur, 

 sunt hortensia. Si igitur his omnibus locis non spontanea est, sed cultura 

 propagata ut in arbustis artefactis Germaniae, non est profecto mirum eam 

 satis conformem ubique videri, ac probabile videtur omnia eius specimina 

 quae exstant ab uno fonte profecta esse. Ut autem pro S. hybrida habe- 

 remus, movit primum similitudo certa S. Weigelianae, dein quod folia 

 saepe et forma et vestimento S. capream referunt. Vestigia autem omnia, 

 unde haec stirps venerit, in Angliam ducunt, sive ibi sponte nata est, sive, 

 ut Meyer 1. I. suspicatur, „in hortis cum S. cinerea mixta progenita." 

 Sed aliam S. caprea-Weigelianam in Lapponia a Laestadio lectam 

 (sed eam a me non visam) esse ut credam, faciunt specimina (ram. foliigeri) 

 a Wichura circa Quickjock lecta quae omnino ad eiusmodi stirpem pertinere 

 mihi videntur. S. laurina in Keichenb. Fl. Germ. Exsicc. XXV, 2417 a 

 W. Hofmeister in pratis prope Lipsiam lecta, ab hac planta ditferre 

 videtur. 



Multae in hortis botanicis, praesertim in Horto Reg. Berolinensi asser- 

 vantur hybridae inter S. Weigelianam aliamque speciem, inter quas haec 

 et nobilissima et notissima est. Valde dolendum originem earum fere igno- 

 tam esse, sed defuit mihi occasio illas omnes ad calculum vocandi. 



Nescio quid sit quod Fries 1. 1., eoque praeeunte Anderson in Sal. Lapp. 

 Sal. laurinam (specimina ab Anderson accepta certissime pertinent ad 



