220 Salix hastata-Weigeliana. 



Wahlenberg Fl. Lapp. „S. maialis germinibus siibpedicellatis glabris 

 elongatis, amentis sessilibus ebracteatis, foliis oblongis undato-serratis sub- 

 tus glaucis. — Fruticeta plus quam orgyalia laetissima vel flavescentis 

 coloris constituit. Ramuli et folia semper glaberrimi, satis nitidi nec 

 unquam nigrescentes. Ob hunc laetiorem habitum eam diu pro varietate 

 procera S. arbusculae habui. Germina prorsus glaberrima." Fries 1. I. 

 „Rami iuteo-fuscescentes, nitidi. Gemmae glabrescunt. Folia tenuia, valde 

 flavescentia s. luteo-viridia , nec nigricantia, subtus glaucescentia pilis pas- 

 sim adspersa. Serraturae undulato-crenatae , saepe glandulosae. Squamae 

 pallidae, </ hirsutissimae etc." Koch Syn. p. 654 S. maialem pro genuina 

 specie declarat. Synonymum Linn. Fl. Lapp. n. 352 ut non satis certum 

 laudare nolui. Num Forbesii (et Smithii?) S. tenuifolia huc pertineat, 

 non certo affirmaverim. De ea dicit „1 received my plaut from M. Forster 

 for the true tenuifolia; not that which was figured in the Engl. Botany 

 from his brothers garden." „Capsules ovate, not quite sessile, as they 

 seem at first sight, but each on a short, perfectly smooth stallc, their 

 surface not at all downy, but somewhat wrinkled or uneven." Nolui ^ 

 describere, quoniam eam neque vivam observavi neque specimina sicca 

 comparare potui. 



Stirps ea quam ex horto botanico Berolinensi acceptam per plures 

 annos colui ab omni S. Weigeliana satis etiam obiter inspecta differt: 

 flores manifesto affinitatem S. hastatae indicant, quacum etiam a Fries 

 comparatur. Ceterum haec specimina cum Suecicis et Lapponicis, quae in 

 Herb. Acad. Holm. comparavi, optime conveniunt. In his germina nunc in 

 breviori nunc in longiore, aut pubescente aut glabro pedicello, ipsa vero 

 aut glabra aut ex parte pubescentia, stylo nunc mediocri nunc longissimo. 



Olim (Herb. Sal. n. 66) huc traximus formam, quam in „Rhonegletscher" 

 lectam misit Lagger Friburgensis sub nomine „S. Hegetschweileri 

 Heer," a qua tamen planta, ea quam Heer in Fl. d. Sclw. n. 2834 descri- 

 psit, non parum diversa est. Certum de ista forma, quam in Herbario 

 Sal. edidimus, iudicium ferre nunc non possumus, quum foliis adultis carea- 

 mus: proxima esse S. Weigeliana videtur, si non eadem. De planta 

 vero a Heer denominata, quam Koch in Taschenb. in ordinem recepit bo- 

 tanici Helvetiae videbunt. Hic addo descriptionem a Heer I. I. datam. 



„S. Hegetschweileri Heer. Folia in petiolo sat longo, ovalia aut 

 obovato-oblonga, serrulata, supra obscure viridia, subtus glaucescentia, 

 glaberrima, turionum novella et rarai cano-pubescentia aut velutino-tomen- 

 tosa; stipulae semicordatae ; iuli in pedunculo paullum albo-piloso ; bracteo- 

 lae subrotundae aut semicordatae ; germina ex ovata basi lanceolata, in 

 pedicello brevissimo, glabra aut tenuissime sericea; stylus longus, stigmata 

 brevissima bipartita. — Ab una parte accedit ad S. nigricantem. ab 

 altera ad S. hastatam; ab illa differt germinum pedicello brevi, coma 

 seminum argentea — in Capreis et Nigrescentibus coma seminum 

 semper rutilans aut flavescens, — iulis longis et pedunculis albo-lanatis; a 

 S. hastata foliis supra pure viridibus, longius petiolatis, subtus glaucis, 



