Salix cinerea-nigricans. 225 



(livergentibus, novellis cano-tomentosis, anniculis fuscis glabrescentibus. 

 Folia in petiolo tomeutoso mediocri, ovalia aut obovato-ovalia, basi ro- 

 tundata, apice oblique apiculata, margine sursum leviter crenato-serrata, 

 utrinque piloso-pubescentia, supra sordide virentia, subtus glauco-ci- 

 nerascentia, 2 unc. longa, 10 lin. lata. Stipulae reniformi-lunatae. 

 luH $ in pedunculo bracteis ovalibus 5 — 6 stipato, subpraecoces, 

 oblongi, 1 — 1 /, unc. longi, 5 lin. lati, basi laxiflori. Bracteolae 

 lirigulatae, fuscescentes apice sphacelatae, superae pilosae, pilis cur- 

 vnlis. Germina in pedicello germinis dimidii longitudine, patentia, 

 aequaliter cinereo-tomentosa, conica 27^ lin. longa; stylus mediocris, 

 stigmata brevia erecto - conniventia , subcapitata, d" magnitudine et 

 figura S. cinereae; nectarium lineari-oblongum, longum; filamenta 

 fere nuda; antherae oblongo-subglobosae, demum flavae. — In hac 

 forma similitudo S. c i n e r e a e optime perspicitur ; affinitas S. n i g r i - 

 cantis facillime deprehenditur. Nomen „S. vaudensis" sub quo 

 hanc formam ex Helvetia acceptam proposuit Forbes, num ab ipso 

 4)rofectum an primitus a Schleichero impositum sit — cuius S. vau- 

 densis inter synonyma S. stylaris apud Seringium habetur — 

 dubium est. 



Forma quam Brunner prope Pfohren invenit iulorum facie cum hac 

 optime convenit, tantum styli paullo longiores, stigmata longiora discreta, 

 tomentum germinura raagis laxum; folia longiora et angustiora, basi magis 

 acuta, subtus levissime glauceseentia; „oblongo-obovata, apice brevi plerum- 

 que reflexo, supra opace viridia subcinerascentia, novella brcvi pube obsita, 

 subtus pubescentia, venis prominulis subreticulatis , sordide glaucescentia, 

 nigulosa" apud DoU 1. I. Folia (5 apud Tilsit lectae optime conveniunt. — 

 Tertia quoque forma, quam liortus Berolinensis subministravit, foliis refeil 

 roaxime S. cineream, sed facies supera paulhilum nitet ut plerumquc in 

 S. nigricante, et iuli hanc optime commonefaciunt. Stipulae magnae; 

 rami novelli subvilloso-tomentosi, annicuU castaneo-nigricantes velutino-pu- 

 bescentes. — Vix dubium, quin inter S. nigricans et S. aurita quoque 

 hybridae dentur. Huius loci esse videntur specimina, quae a Schleichero in 

 Helvetia lecta sub uomine „8. conformis Schleich." in Herb. Willdenow. 

 nr. 18235 habentur. Eoderaque duxerim S. grisophyUam Forbes Wob. 

 nr. IV.i ci, quae foliis aperte S. auritam indicat. — Praeterea Heidenreich, 

 sa^ciMiraus formarum huius generis interpres, plures formas ex agro 

 Tilsensi misit, quarum unam ? ab ipso „S. livida - nigricans" inscriptam 

 equidem ad huius var. ^ referre malim, aitera vero, ^S et ?, re vera e 

 mixtione 8. auritae et S. viminalis-repens orta esse videtur. 



WIMMER, Salicc* EaropaeAC. 15 



