Salix aiirita - rcpens. 2'MS 



tac, nunc pilosae. Germina in pedicello brevi, conico - subulata, 

 deraum subcylindrica, cinereo-cana, sericeo-tomentosa; stylus brevis- 

 simus aut obsoletus; stigmata brevia oblonga, nunc erecta, coalita 

 aut bipartita, nunc horizontaliter patentia; nectarium oblongum, 

 breve. 



Huius stirpis tam clarae, ut vix attentum et liberum iudicem fallere 

 eiusque natura latere possit, cognitio scriptorum incuria impedita est. In- 

 ventor ipse Ehrhart naturam eius nomine dato indicavit; Willdenovius 

 „quasi media inter S. fuscam et auritam" scripsit; Koch in Comm. „Est 

 quasi forma intermedia inter S. auritam et repentem." Schummel, Flo- 

 rae Silesiacae olim strenuus interpres, primus mecum communicavit , sibi 

 hanc stii-pem hybridam videri; nos primi id pronuntiavimus et ab huius 

 formis inquirendis nobis coepit nova investigatio Salicum. Koch in Synopsi 

 aliena, scil. S. aurita-myrtilloides, admiscuit; Fries primo novo no- 

 mine „S. plicata" indicatam formam serius sub Linnaeano nomine S. incu- 

 bacea proposuit, eamque minus recte a S. ambigua Ehrharti diversam 

 esse putat. Ego in Herb. Buekii exemplar Ehrharti cum eiusdem schedula 

 autographa comparavi, ita ut de hoc uomine nulla dubitatio restare possit. 

 — Gaudinio, qui in Fl. Helv. p 250 S. versifolia enumerat, hae plantae 

 non satis cognitae fuere. 



Formae huius stirpis, etsi aliae magis similes videantur S. auritae, 

 aliae S. repeuti, tamen quas ego vidi — vidi ex aliis terris ad quadra- 

 ginta specimina, e Silesia ultra mille e triginta fere stirpibus — omnes 

 mediae inter utramque speciem dici debebant. A S. repeute uitorem 

 vestimeuti subsericeum in facie aversa, a S. aurita folia rugulosa traxit. 

 Haec hybrida nusquam fere desideratur, ubi in depressis locis S. auritae 

 et S. repentis copia nascuntur; itaque in multis dissitisque terris inventa 

 est et facillime pro specie habita fuit. Tamen ubique rara est et singulis 

 speciminibus provenit, semper cum parentibus illis. Optime hybrida huius 

 natura illustratur formis proximis, hybridis e S. repente atque e S. cine- 

 rca et e S. caprca, quae huic tanquam parallelae, sed multo rariores 

 sunt. 



Forma, quam Tuckermann in Amer. Jour. Science 45. p. 35 ut S. am- 

 bigua Ehrh. descripsit, ab Andersonio in Sal. Bor. Amer. p. 26 ad S.Ar- 

 buscula L.? commemoratur. 



Olim prope Vratisla^iam apud pagum Lilienthal per plurcs annos ob- 

 «ervavimus fruticem <^, quem loco suo cxtinctum cultum servavimus, qui 

 nobis e S. arabigua et S. purpurea ortus esse videtur, ramulis casta- 

 neis, iulis ovato - oblongis , filamcntis semi-connatis, saepe trifidis, antheris 

 rubicundis, foliis elliptico- aut lanccolato-obovalibus, lacvigatis, supra nudis 

 glabris, subtus glauco-pallidis lcviter sericco-pubesccntibuH, subintegcrrimis, 

 1% unc. longis, 10 lin. latis insignis. Iconcm dedimuH .Jahresber. d. Schles. 

 (»es. 1846 t. 1. f. 6. Simiics formas, fronde novella autem minus glau- 

 cescente ant livescente sed pure viridi, invenere Lasch prope Driesen in 



