CORRESPONDANCE. 1686. 59 
mael correét gaende en nae de maete der middeldaghen, niet altijdt met de fon en 
fal accorderen, maer fomrijdts wel een half uijr verfchelen, en van felfs weder te 
recht komen. De redenen van defe ongelijckheijdt der daghen is rweederleij ; 
d’eerfte de fcheuijnfheydt van de Ecliptica ofte fons wegh tegen den Equinoétiael; 
d’andere de ongelijcke loop der fonne in defe fine wegh. Want een natuerlijcke 
dagh, van d’eene middagh rot de volgende, beftaer in een keer van den Equinoëtiael, 
en noch daerenboven van dat deeltien van den Equinoétiaal dat te gelijck den 
meridiaen paffeert met het deeltie van de Ecliptiça dat de fon in dien dagh gevor- 
dert heeft. Welck deeltie des Equinoëtiaels dan ongelijck valt om de twee voor- 
feijde redenen. maer nae de middelmaet foude het fijn van 59 min. 8”. 20°. welcke 
den meridiaen pafleren in den tijdt van 3 min. 56” feconden. Het horologie nu 
correct geftelt fijnde begrijpt in fijn 24 uren een keer van den Equinoétiael, en 
daerenboven van de voorfeijde 59 min. 8”. 20". Waerom dan oock defen mid- 
delmaetigen dagh der horologie langer is als een Equinoétiaels keer, ofte als een 
keer van de vafte fterren, foo veel als de voorfchreven 3° min. 56”. 
Defe redenen van de ongelijckheïjdt der daghen werden bij alle de Aftronomi 
aldus uytgeleght; alhoewel de vereffening des tijdts die daer uijt fpruit bij d’eene 
anders als bij d’andere gebruijckt werdt, en bij meeft alle feer verkeert#). Doch 
om te komen tot het gebruijck defer vereffening in ’t ftellen der horologien, dat 
beftaet hier in, namentlijck om te weten hoe veel een feeckere fpatie van tijdt, bij 
de fon afgemeten, verfcheelt van den tijdt ofte uren getal aen het horologie te 
gelick verftreecken. Want hierdoor fal men bekennen of een horologie op fijn 
_behoorlijcke maet geftelt is, of hoe veel het dagelijcks te ras of te langfaem gaet. 
 … Hier moet de Tafel van de vereffening des Tijdts , 
geftelt werden *). 
 Hiertoe nu dient de nevenfgaende Tafel, die voor de naeftkomende hondert 
jaer en meer kan dienen; door welcke men uijt den tijdt ofte uren getal aen het 
3) A ce sujet, on rencontre dans le Livre F des Adversaria, à la fin d’un petit traité, écrit en 
français : de l’Equation du temps, la note suivante: 
De conftitvendis Epochis Tabularum duae funt auétorum fententiae. ,,Alii enim ad Tem- 
pus apparens eas referunt ut Alphonfius, Ptolemaeus, Copernicus. Alii ad Tempus aequale 
five medium ut vocant, in quibus Tycho, Longomontanus, Lanfbergius, Keplerus, Bullialdus 
_ &c. Itemque Ricciolus ut patet ex jis quae fcribit Almag. parte 7, lib. 3, cap. 33, sect. 3. In 
exemplo fuo errat in computando temporis intervallo ab obfervatione ad finem anni. Sed reéte 
colligit pag. 256 ejufdem partis ubi Epocham Lunaris Longitudinis conftituit. Ipfa vera 
methodus ipfius omniumque qui ad tempus medium Epochas accommodant prorfus erronea 
eft. Copernicus autem reéte fuam Lunae Epocham conftituit, credo Ptolemeum fecutus. Et 
haec fola vero eft ratio.” HT, 
#) Les exemples qui vont suivre permettent de conclure que cette Table est identique avec celle 
del’, Horologium Oscillatorium”. 
