50 ROBYNS DE COMETIS. 



Quot genera, quamque disparia, partim submer- 

 sarum, partim fluitantium, partim innatantium 

 belluarum, partim ad saxa nativis testis inhaeren- 

 tium? De quarum generatione, proprietatibus, 

 et natura, Aristoteles omnium philosophorum 

 facile princeps in historia naturali acutissime 

 disputat. Exinde mari finitimus est aer ; cujus 

 suprema portio purior quidem, et sincerior, coeli 

 orbiculationem (sicuti et ipse ignis) subsequitur. 

 Media vero aeris plaga quae (ut doctiores sen- 

 tiunt) non parum frigescit, aptior deputatur 

 locus, ubi vapores elevati in nubes concrescant. 

 Inibi etiam fulmina, fulgetra, et tonitruum sedes 

 sibi peculiares vendicant. At infima aeris regio, 

 quae partim terrae, partim aquatico elemento 

 conterminata junctaque cernitur, avium volatus 

 sustinet, et salutarem, vitalemque spiritum ani- 

 mantibus quidem terrestribus ministrat. Jam ab 

 acre ad ignem postea nostra demigrabit oratio, 

 qui, ex elementis in supremo ac maxime sublimi 

 loco constitutus, aerem in sua concavitate fovens, 

 orbiculariter complectitur. Sicut aer aquam, et 

 aqua terram undique circuit, nisique una pars 

 terrae propter vitam quorundam animantium 

 tuendam aquis discooperta relinquitur. Neque 

 sentiendum est, qua deus et natura inaniter, ac 

 superflue hoc quartum corpus simplex scilicet 

 ignem superaddiderunt. Aeris enim caliditas ab 

 aquae terraeque frigiditate ilico consumeretur, 

 nisi superior ignea vis calefactiva aerem refocil- 

 laret. Praeterea terrae siccitas ab aere et aqua 



