TECHNISCHE EIGENSCHAPPEN. 



Kleur en glans. De kleur van eene houtsoort is moeielijk 

 nauwkeurig aan te geven. Verschillende deelen hebben ver- 

 schillende kleur (kern en spint, mergstralen en daartusschen 

 hggend weefsel, voorjaars en najaarshout), en buitendien ver- 

 andert de kleur zeer, als het hout eenigen tijd aan de lucht 

 is blootgesteld geweest. 



De meest voorkomende kleur van kernhout is bruinachtig, 

 geelbruin, roodbruin of zwartbruin; van spint geelwit, wit of 

 grauwwit. Bij de tropische houtsoorten is de kleuring van de 

 kern veelal veel intensiever dan bij de europeesche. Uit sommige 

 houtsoorten wordt de kleurstof van het kernhout gewonnen en 

 in den handel gebracht, als bijv. campèche-hout. 



Hoewel men sommige houtsoorten aan de kleur goed kan 

 onderscheiden, heeft in het algemeen dit kenmerk daartoe 

 weinig waarde. Wel kan het van veel waarde zijn bij de be- 

 oordeeling der qualiteit van een bepaald stuk hout (voor eiken- 

 hout, dat als constructiehout zal dienen, is het bijv. gewenscht, 

 dat het op de kopvlakte een gelijkmatige kleur hebbe, zoowel 

 in spint als kern, en dat plekken of vlammen niet voorkomen); 

 verder is de kleur van veel belang voor de fijne meubelhout- 

 soorten. De waarde van dit hout is vaak zoo groot, dat men 

 overgaat tot het maken van meubels van inférieur hout, dat met 

 een dun laagje van het fraaie hout is bedekt. Dat noemt men 

 „opleggen", „fineeren", „fourneeren". Het voorkomen van vlam- 

 men, bloemen en mouches verhoogt de waarde van zulk hout 

 nog aanmerkelijk. Deze teekeningen zijn meestal een gevolg van 

 abnormalen groei, waardoor het rechte verloop der vezels is 

 gewijzigd. Geheel iets anders is het voorkomen van onregelmatige 

 verkleuringen. Dit is een slecht teeken, en duidt op bederf. 



Glans neemt men bij vele houtsoorten waar op de radiale 

 lengtedoorsnede. Hij wordt veroorzaakt door de mergstralen, 

 die zich op zulk eene doorsnede in hunne volle lengte en 

 hoogte voordoen. 



Reuk. Sommige houtsoorten onderscheiden zich door een 

 eigenaardigen reuk. Naaldhoutsoorten rieken veelal naar hars; 



