ware geweest. Daarom maakt men houten stijlen, die zeer 

 zware lasten moeten dragen, in den regel niet langer dan 8—10 

 maal de kleinste afmeting der dwarse doorsnede. 



Opdat eene bepaalde constructie zoo bruikbaar mogeli^jk zij, 

 moet elk onderdeel zóó zijn vervaardigd, dat het zoolang moge- 

 Ujk weerstand kan bieden aan de daarop werkende krachten. 

 Daarvoor is het noodig, dat geen enkele dier krachten eene 

 blyvende gedaanteverandering van het materiaal kan veroor- 

 zaken, of m.a.w. de belasting moet geringer zijn dan die, waar- 

 door de grens der veerkracht wordt bereikt. In de practijk 

 zorgt men er zelfs voor, dat nooit eenige belasting tot in de 

 nabüheid dier grens mogelijk zij, en daarom wordt voor alle 

 zekerheid in de berekeningen van constructies geen gebruik 

 gemaakt van de elasticiteits- en vastheidscoëfficiënten, die vol- 

 gens proefnemingen de bepaalde houtsoorten bezitten, maar 

 worden deze zelfs tot Vm deel verminderd. 



De vraag, of men door slechts een dergelyk gering gedeelte 

 van den coëfficiënt te nemen, met de zekerheidsmaatregelen 

 niet te ver gaat, moet ontkennend worden beantwoord. Gewoon- 

 lyk toch is men in de practijk niet volkomen nauwkeurig over 

 het te gebruiken hout ingelicht; verder zijn de meeste con- 

 structies aan trillingen en schokken blootgesteld, en dit brengt 

 hen onder veel ongunstiger omstandigheden. Buitendien is het 

 bewezen, dat de duur van de belasting groeten invloed heeft op 

 de vasthei ds- waarde, in dien zin, dat langdurige belasting die 

 waarde vermindert. Zelfs voor constructies, die aan volmaakt 

 rustige belasting zijn blootgesteld, moet men de coëfficiënten 

 toch nog tot V5 verminderen. 



Buigbaarheid en taaiheid. Vergelijkt men de gewichten, 

 waardoor de elasticiteitsgrens bereikt wordt, met die, waardoor 

 de vastheidsgrens wordt bereikt, dan ziet men dat hun verschil 

 voor de verschillende houtsoorten varieert. Dit verschil is een 

 maat voor de buigzaamheid en taaiheid der houtsoorten. Hoe 

 grooter het verschil, hoe buigzamer resp. rekbaarder het hout. 



Hout is in het algemeen weinig buigbaar. Het watergehalte 

 heeft op deze eigenschap groeten invloed. Vooral door drenking 

 met warm water neemt de buigzaamheid zeer toe. Daarom 



