107 



geel en welriekend, kort gesteeld, tot pluimen vereenigd. Peulen 

 klein, langwerpig, rechtopstaand, zwart, niet openspringend, 1—4 

 zadig. Een loofverliezende boom, die, soms min of meer gezellig groei- 

 end, voorkomt op zandig strand, vooral in ijlgroeiend bosch (geculti- 

 veerd ook in het binnenland). Het hout wordt als te weinig duurzaam 

 niet gebruikt. De schors levert een roodbruine verfstof {njoga kaïn 

 genaamd) die onmisbaar is bij het verven van sarongs. Wordt gebe- 

 zigd in een mengsel met tinrii-hiist (Ceriops Candolleana) en te- 

 neran-honi (Cudrania amboinensis), en nog eenige, minder belangrijke 

 bestanddeelen. Op bijna elke groote markt in M.- en O.-Java is deze 

 bast te koop. Groote hoeveelheden van den bast komen uit de bosschen 

 van Besoeki en Probolinggo en gaan naar Soerabaja, van waaruit 

 hij naar alle deelen van den Archipel, vooral nanr M.-Java, ver- 

 zonden wordt. Uit de aangenaam riekende bloemen zal waarschijnlijk 

 eene, voor export geschikte, aetherische olie kunnen worden bereid. 

 Cultuur aan te bevelen om de schors. Ook geschikt als sierboom, en 

 misschien ook langs wegen. Wordt door inlanders in het klein aan- 

 geplant. K. en V. 



In Malaka heet hij Batai of Alai. Het kernhout is rood, sterk, en 

 wordt gebruikt voor huizen en booten. R. S. g. 0.52; 0.54; 0.60; 

 0.69; 0.91. 



319. Poiuciana regria Bojer — Flamme-boyant. Vaderland 

 Mascarenen. 



Algemeen, vooral in de heete laagvlakte van O.-Java, aangeplant 

 om de fraaie scharlaken bloemen. K.en V. 



820. Saraca decliuata Miq. (Jonesia decliuata (Jack) Hassk.). 



— Soka J. Kembang-dèdès S. M.- en W.-Java, in de lagere 

 bergstreken. 



Hg. 15 M. Stam zeer krom, laag vertakt, zonder wortellijsten, bijna 

 zonder gleuven. Schors dik, taai, donkergrauw tot zwart, met veel 

 overlangsche barsten. Bloemen in groote pluimen, fraai oranje. Een 

 altijdgroene, bijzonder zeldzame, verstrooid groeiende boom, die voor- 

 komt in loofverliezend en in altijdgroen oerwoud. Hout als te klein, 

 krom en weinig duurzaam niet gebruikt. Cultuur als sierboom aan 

 te bevelen. Voor wegenbeplanting en reboisatie ongeschikt. K.en V. 

 S.g. 0.73. 



321. S. indica Liuu. (S. miuor Miq, 2 Jonesia minor Zoll. et 

 Mor. ? Saraca Zolliug'eriana Miq.) — Soka .J. Kembang- 

 dèdès S. M.-Java Z. I, (?) Sumatra, V.-Indië, Ceylon, Malaka. 



Hg. 16 M. Stam zeer krom, laag vertakt, zonder wortellijsten, bijna 

 zonder gleuven; schors taai, donkergrauw, met veel overlangsche 

 barsten. (Dicht gedrongen bloeiwijzen van kleine oranje bloemen, van 

 welke vele direct uit de dikke takken ontspruiten); 2 — 3-jukkige grof- 

 gevinde bladeren. Verstrooid groeiend, nogal algemeen in djatibos- 

 schen. Hout te klein, krom en weinig duurzaam. Alleen als sierboom 

 aan te bevelen. K.en V. 



In Engelsch-Indië is dit een der belangrijkste heilige boomen van 

 de Boeddhisten en Hindoes (de hartelust- boom uit de Mahahha- 



