190 



gronden zijn het soms slechts kromme, laag vertakte boomen, terwijl 

 op gunstige standplaatsen de stam zuilvorraig en tot 40 M. hoog is) 

 In gesloten cultures zijn stammen van 30 M. hoog zelfs lijnrecht. 



Deze boomsoort vormt, gezellig groeiend, uitgestrekte bosschen van 

 een eigenaardig voorkomen. Bezoekt men ze in het droge jaargetijde, 

 dan vertoonen zij allerminst het type van een tropisch woud. Enkele 

 verdorde bladeren hangen dan nog aan de takken, en men ziet weinig 

 anders dan kale djati-boomen met hunne grijskleurige stammen. De 

 grond is bedekt met de groote, brooze bladeren, die onder de voet- 

 stappen kraken. Enkele verstrooid staande groene boomsoorten geven 

 dan nog eenige afwisseling, o. a. de kesamhi (Schleichera trijuga), 

 de plasu (Butea frondosa), en enkele andere soorten. De plasa wordt 

 al spoedig ook kaal, maar prijkt dan met zijne prachtige oranje 

 vlinderbloemen. Meestal ontstaat later in den drogen tijd brand, waar- 

 van het hooge hout evenwel geen schade ondervindt. De met ver- 

 koolde bladeren bedekte grond en de verschroeide struiken, geven dan 

 echter een nog doodscher uiterlijk aan het bosch. Het doode hout, 

 dat op den grond lag, is gedeeltelijk verbrand, en ligt vaak nog 

 ■weken lang te smeulen. De hitte in zulk een woud is ondragelijk. 

 Geen loofdak beschermt voor de zon, en de stammen belemmeren de 

 luchtstrooming. Zoodra evenwel de eerste regens de aarde hebben 

 verkwikt, begint het gebladerte te ontluiken. Door de roode kleurstof, 

 die het jonge loof bevat, aanschouwt men dan in de kronen alle scha- 

 keeringen van groen en bruin. Spoedig zijn zij geheel bebladerd, en 

 ook al gauw gesierd met de groote bloenipluimen. Met zijne rijzige 

 gestalte, zijne ver uiteenstaande takken, zijne ongemeen groote blade- 

 ren en groote bloempluinien, is de djati inderdaad een fraaie boom. 



Hij vindt de hem gunstige bestaansvoorwaarden in de heete zone, 

 in periodiek droge klimaten, op drogen grond. Verschillende grond- 

 soorten zijn geschikt: mergel, vulkanische klei, verweerde koraalkalk 

 enz. Op vruchtbare gronden is de ontwikkeling in de jeugd bijzonder 

 voorspoedig, maar de qualiteit van zulk hout kan in geen geval de 

 vergelijking dooi-staan met dat, hetwelk op de schralere mergelgronden 

 wordt verkregen. 



In Nederl.-Indië komt hij alleen op de Soenda-eilanden in het wild 

 voor, en niet eens overal. Van Java zelf is alleen het midden en 

 oosten voor hem geschikt. 



Zijne practische waarde, die door de eigenschap van gezellig te 

 groeien zeer wordt verhoogd, ontleent de djati aan de uitmuntende 

 technische eigenschappen van zijn hout. Het is betrekkelijk licht, het 

 krimpt en scheurt zeer weinig, als het goed is uitgedroogd ; wèl staat 

 het, wat buigzaamheid en veerkracht betreft, bijv. bij grenenhout 

 achter, maar in vastheid overtreft het alle europeesche houtsoorten; 

 het is middelmatig hard, goed kloofbaar, en goed te bewerken. (Dit 

 laatste bleek ook bij het insnijden van de afbeelding van de djati in 

 planken van het Kol. Museum, evenwel werd daarbij opgemerkt, dat 

 het gereedschap spoedig stomp wordt, door de kalkdeeltjes die het hout 

 bevat). De duurzaamheid is bijzonder groot; tegen afwisseling van 

 vochtigheid en droogte is het volkomen bestand, en onder water on- 

 vergankelijk, zoo het niet door den paalworm kan worden vernield. 

 Witte mieren tasten het hoogst zelden aan, vooral als het goed van 

 spint is ontdaan. De slechte eigenschap, die bij dit hout het meest 

 wordt gevreesd, ia het voorkomen van kalkaderen en kalkringen. Ge- 



