192 



opkomende planten te onderhouden. Naast eene belooning in geld 

 verkrijgen zij dan het recht om op de 3 M. breede strooken tusschen 

 de djati-rijen hunne veldgewassen te verbouwen. Na 1 ot 2 jaar ver- 

 laten ze den grond, al naar de djati sneller of minder snel groeit. 



De jonge plantsoenen scliieten onder gunstige omstandigheden zeer 

 snel op en al spoedig wordt uitdunning dringend noodzakelijk. Men 

 verstaat daaronder het wegnemen van een aantal stammen, met het 

 doel, de ontwikkeling der ovprblijvende te bevorderen. Ten einde uit 

 te maken, welke methode van dunning de beste resultaten levert, zijn 

 talrijke proet'perken aangelegd, waarin men de. uitwerking der ver- 

 schillende methoden naast elkaar kan waarnemen. Reeds is gebleken, 

 dat sterke dunning in goed groeiende plantsoenen te verkiezen is. De 

 dunning is vaak al noodig in het 5e levensjaar, en wordt bij snellen 

 groei Yoorloopig iedere 5 jaar herhaald. 



Eene behoorlijke bewaking der bosschen wordt mogelijk gemaakt 

 door ze af' te bakenen en van goede wegennetten te voorzien. 



Om bij de wisseling, die van tijd tot tijd in het personeel voor 

 moet komen, standvastigheid in het beheer te brengen, en de exploitatie 

 zoodanig te regelen, dat deze gelijkmatig plaats vindt, zonder dat men 

 ooit zal behoeven te vreezen, dat men nu te veel kapt en later niet 

 meer voldoende hout zal over hebben, worden bedrijfsplannen gemaakt, 

 waarin de geheele gang van het bedrijf is geregeld, en waaraan de 

 boschbeheerders zich moeten houden. 



A'oor de inrichting van den dienst van het boschwezen op Java en 

 Madoera vindt men gegevens in het BoschregJeinent van 1897 (Indisch 

 Staatsblad K". 61) en het lieffhntetit voor den Dienst van het bosch- 

 wezen op Java en Madoera. (Bijblad v. h. Ind. Staatsblad, >^". 5164.) 



Ten einde een blik te geven op de ontwikkeling van dezeo tak van 

 dienst in den laatsten tijd, mogen de volgende cijfers een plaats vinden, 

 die aan de boschverslagen en koloniale verslagen zijn ontleend. 



Do aankap van djati-tinimerhout bedroeg gemiddeld per jaar in de 

 jaren 1873-'77 67.700 Mï.. 1878— '82 82.200 M-., 1883— '87 60.000 

 M3., 1888— '92 82.000 M3.. 1893— '97 133.200 M3., 1898—1902 

 146.400 M3., in 1903 106.000 M3. (de vermindering is oen gevolg 

 van stagnatie in de exploitatie der particuliere houtaankappen); zie 

 voor de oorzaken daarvan de boschverslagen.). 



Geregelde exploitatie in eigen beheer begon in 1897. Verkregen 

 ■werd in 1898 6200 M3., in 1899 4100 M3., in 1900 3000 M»., in 



1901 5100 M3., in 1902 7900 M3., in 1903 10.200 M3. 



Over de uitvoer van djatihout naar plaatsen buiten Xed.-Indië, zijn 

 de gegevens over de laatste 3 jaar als volgt: in 1901 8600 M3., in 



1902 13.500 M3., in 1903 28.071 MS. 



De in cultuur gebrachte uitgestrektheden bedroegen gemiddeld i)tr 

 jaar in de jaren 1888— '92 2150 H.A., 1893— '97 2800 H.A., 1898— 

 1902 4400 H.A. In 1903 6007 HA. 



Uitdunning op groote schaal dateert eerst van de laatste jaren. In 

 1899 werd gedund 2000 H.A., in 1900 4800 H.A., in 1901 6400 H.A., 

 in 1902 10.000 H.A., in 1903 8800 H.A., (de vermindering vindt haar 

 verklaring in het feit, dat de achterstand ongeveer was bijgewerkt). 



Het europeesche personeel boven den lang van opziener bedroeg 

 in 1892: 23 ambtenaren, en in 1902: 56. 



De voordeelige saldo's van het boschwezen waren gemiddeld per 

 jaar over de jaren 1888— '92 /"359.000; 1893— '97 /" 1.099.000; 1898— 



