Orobanche. 213 



Icon. fl. Germ. XX. 103 (fig. II. tabulae 216 formam typicam demonstrat!). — 0. minor 

 var. glabra Wallroth, Orob. gen. diask. (1825) 57, vidi spec. orig. partim ad typum 

 pertinentia. — 0. minor Moris, Fl. Sard. III. 253 et autorum p. p. — 0. euglossa 

 Reichenb. f. Icon. fl. Germ. XX. (1862) 117, t. 217, fig. III. (Vidi spee. orig. in herb. 

 Reichenb. f. minime a forma 0. pumila differentia calycis partibus non integris sed eon- 

 spicue bidentatis, dentibus acuminatis, filamentis non glaberrimis sed in basi pilosis, stylo 

 glabro munita = 0. minor f. euglossa G. Beck, Monogr. Orob. 254. — Auf Hieracium 

 pilosella L. bei Konstantinopel von Noe gefunden). — Corolla primum pilis glanduliferis 

 albis tecta, mox glabrescens vel subglabra, ochroleuca vel coeruleo-alba, ad limbum 

 versus in nervis violacea vel coerulea, linea dorsali in medio dorso saepius curvata prae- 

 dita. Spica plurimum mox laxiflora. 



Nota. Etiam Pospichal, Fl. öst. Küstenl. II. (1899) 663, 0. pumilam pro specie propria 

 staminibus 2 mm supra basim insertis, stylis usque ad mediam partem glanduloso-pilosis, stigmate 

 violaceo ab 0. minore bene distinctam habet, quae notae differentiales, ut sentio, nullo modo 

 sufficiunt, eam ab 0. minore separare. 



Sehr verbreitet und häufig in den Mittelmeerländern. 



Forma 11. procerior Reichenb. Iconogr. VII. (1829) fig. 880; Beck, Monogr. 

 Orob. (1890) 253. — ? 0. densiflora Moris, Fl. Sard. III. (1858 — 1859) 249; Bert. Fl. 

 ital. VI. 444 non Salzmann. — 0. Dipsaci Wirtgen, Herb. pl. fl. Rhen. fasc. VII. n. 383 

 (vidi spec. orig. mixta cum typo). — 0. minor var. (0.) minor subvar. (0.) cetobri- 

 censis Guimaraes, Monogr. Orob. in Broteria III. (1903) 169 et subvar. drysocalyx Guim. 

 1. c. 170 (forma pauciflora). — ? 0. Leucanthemi Coste et Soulie in Bull. soc. bot. de 

 France XLIV. (1897) p. GXII = 0. minor var. Leucanthemi Rouy, Fl. France XI. (1909) 

 188 (spica elongata, 40 — 50 cm longa, laxiflora, corollis circiter 20 mm longis albido- 

 lilacinis, parce glanduloso-pilosis munita). — Corolla 15 — 18 mm (etiam nonnunquam 

 20 mm) longa; in ceteris typo aequalis. Spica saepius densiflora rarius laxa. Est planta 

 luxurians formis permultis ad typum transiens. Valde affinis varietati ß. Carotae [0. Pi- 

 cridis) et, si corolla ejus glabrescens et minus pronus curvata observatur, difficillime 

 distinguitur. 



Hie und da unter dem Typus. 



Forma 12. barbata Beck, Monogr. Orob. (1890) 253; non Poiret. — Bracteae 

 corollas longitudine superantes. Spica saepius densiflora. Corolla 1 2 — 1 8 mm longa, 

 bicolor. Ceteris in rebus cum typo congruens. 



Nota. O. barbata Poiret (in Lamarck, Encycl. IV. [1796] 621 an [1797], sec. Pritzel, Thes. 

 lit. bot. 63 et ed. 2. 174 = ? O. minor sec. Poiret, ibidem, Suppl. IV. (1816) 201 = O. minor 

 ß. O. barbata Steudel, Nomenclat. bot. ed. 2. II. [1841] 231) est planta omnino dubia! (Confer Beck 

 in Vierteljahrschr. naturf. Ges. Zürich LXXI. [1926] 171—175). In descriptione autoris: >spica 

 brevis, bracteae flores superantes, calycis partes inaequales, corolla pallide lutea, corollae tubus 

 inflatus, labia brevia, fimbriata« minime cum O. minore apte conveniunt, quod Poiret, 1. c. 

 ipse concessit. Citata O. barbata apud Brotero, Fl. lusit. I. (1804) 183, est alia species in Ind. 

 Kew. III. 372 cum O. foetida Poir. vel O. majore L. conjuncta, a Guimaraes, Mon. Orob. Port, 

 in Broteria III. (1904) 152, et mea opinione melius ad O. mauretanicam G.Beck transfertur. 

 Lamarck et De Gandolle in Fl. frang. III. (1805) 489 O. barbatam, quae in Lusitania semel reperta 

 est, sine cognitione plantae originalis! ad O. minorem trahunt; autores alii, Reichenbach 

 p. et f., Reuter, Willkomm, varias species sub O. barbata amplectuntur. 



Nomen O. barbata sensu Poiret ab autoribus Williams, Prodr. fl. britann. IV. (1909) 341 

 et Schinz et Keller, Fl. Schweiz, Krit. Fl. (1914), ei O. minoris Sutt. praefertur, quod quaestio- 

 nem studiis repetitis accuratissime persecutus (confer Beck, 1. supra c.) probare nequeo. 



Hin und wieder unter der Forma typica. 



Forma 1 3. Hydrocotylei (Colenso) G. Beck. — O. Hydrocotylei Colenso in Transact. 

 of the New Zeal. Inst. XXI. (188 8 edit. 1889) 41. — Filamenta juxta basim corollae in- 

 serta, glabra. Stylus glaber vel in apice parcissime glanduloso-pilosus. Cetera ut in 

 typo. — Hie addatur diagnosis autoris: Scapus erectus, simplex, 30 — 45,7 cm altus, cylin- 

 draceus, subfirmus, circiter 1 cm crassus, intense purpureo-ruber, sicut tota planta glan- 

 duloso-pilosus, pilis glanduliferis albis capitula lutea ferentibus. Squamae sparsae, in basi 



