KAAP de GOEDE HOOP. tsf 



te zien, ten ware zy te veel van 

 noden hadden , om hunne holle 

 maag te vullen. In de wynbergen 

 weten zy zieh aan de rypc drui- 

 ven zoo dronken te vreeten, dat 

 het lyken zoude, als of men een 

 troup Dronkaards uit een kroeg 

 zag komen ; dcrhalven zyn zy, 

 wylzyof niet, of zelden troups- 

 wys, maar by een of twee der- 

 waards komen, 't zy dat de roes 

 haar niet wel bekomt, of van an- 

 dere milTchien geitraft word, al- 

 daar 't lichtfte te betrappen en te 

 doden. 

 ïver-" 7 " Mier by fchiet my te binnen, 

 erhaair dat ik eens met Adam Oortmans, 

 in 8 /™ 1 ccn aardig en wel opgetrokke jon- 

 taviaan. getje van 7 jaren, in den wvnberg 

 van zyn vader S. T. NicolaasOort- 

 man , J. U. D. en Burgermeefter 

 alhier , gewandelt heb , alwaar 

 het gemelde zoontje een goed end 

 weegs voor uit liep , om de drui- 

 ven te proeven ; en of fchoon ik 

 hem radede , d*at hy by my zou- 

 de blyven, uit vrees, dat 'er er- 

 gens een of meer Bavianen achter 

 de flokken mogten leggen , en 

 dat hy dezelve onverhoeds mögt 

 op het ly f lopen, zoo mögt zulks 

 niet helpen , tot dat hy eindelyk 

 een zulk dier overend zag tot hem 

 komen. 



Hy zoude gevaar hebben gelo- 

 pen, om niet ongehavent uit zyne 

 klauwen te geraken, ten ware ik 

 ten eerden toegefchoten , en het 

 lieve kind weggerukt had ; wan- 

 neer echter dit lelyk dier my met 

 een flok in de hanä gewaar wierd, 

 nam hy zoo voort de vlucht op 

 een boom, waar op hy in een 

 ogenblik geklautert was , en wyl 

 ik de zwarte (laven riep , die niet 

 ver van daar arbeideden, en zei- 

 de , dat zy de honden met zich 

 zouden brengen ; dezelve ook ten 

 eerften met de gemelde honden 

 quamen , konden zy echter den 

 Baviaan niet anders dan met 

 werpen by komen , tot dat 

 hy eindelyk , miflehien wyl de 

 ftokken en Henen hem niet wel 



fmaaktcn , genoodzaakt wierd? 

 om weder na beneden te komen , 

 en over de gragt, die rondom 

 den wynberg was gegsaven , te 

 fpringen. 



Vermids hy echter door het 

 toefchieten van een hond in zyn 

 fpringen wierd verhindert, zoo 

 vielen zy beide in de gragt, die 

 diep uitgelopen was, en wanneer 

 de gemelde flaven zich eindelyk 

 ook daar in begaven , zoo moeit 

 hy aldaar zyn leven, hoewel niet 

 zonder jammcrlyk kermen, hui- 

 len en fchreicn, eindigen. Waar 

 by het merkwaardigite was, dat 

 een fterke flaaf, welke hem met 

 een miilgafFel neerdrukte, en van 

 't byten afhield, terwyl de ande- 

 re allen op hem floegen, met de 

 gemelde miftgaffel, welke hy op 

 zyn week lichaam zette , echter 

 door de huid niet heeft fteken of 

 hem quetzen können. 



In de tuinen, alwaar zy zeer dik- Bavianea 

 wyls, maar zelden zonder grote JÄm. 

 fchade komen, zyn ze ontrent de 

 vruchten, die daar in zyn, zeer 

 nadelig, aangezien zy niet een 

 voor een als in de wynbergen of op 

 de vruchtbomen, maar in een 

 grote menigte en dikmaals by hon- 

 derden komen; want zy doen 

 zelden die moeite, om maar voor 

 dien tyd haren honger te fhllen , 

 maar om ook zoo veel mogelyk, 

 vruchten met zich te nemen , en 

 dezelve na de hoogfle kruinen der 

 bergen te brengen, gelyk P. Tac- 

 hart in zyne SiamfcheReis pag. m. 

 91 het ook daar voor houd ; aan- 

 gezien zy zich cerft in zulke or- 

 der verdelen , dat rondom den 

 gantfehen tuin eenige op Schild- 

 wacht ftaan , die op de bewegin- 

 gen der menfehen een Avakentoog 

 moeten houden, en fchreeuwen, 

 zoo dra zy iemand van verre zien 

 komen. 



De fchildwachten aldus uitge- 

 zet , rukken de andere in een 

 rechte linie een voor een in den 

 tuin , dog zoo dat zy zoo ver van 

 elkander blyven Haan , dat de een 



den 



