502 BESCHRYVING 



VAN DE 



/ 



Wat men dit ongedierte echter op een 



opeeï 511 " vrouws-perzoon zitten, zoo word 



vrouw». Z y tot een Heilige verklaard , en 



vomuk- de boven gemelde plechtigheden 



ten. worden verricht ; dog met dit on- 



derfcheid, dat de vrouwen het 



vleelch nuttigen, en dat de mans- 



perzonen daarentegen met het nat 



moeten genoege nemen. 



Wie zou in Europa können ge- 

 loven dat zulke ongereimdheden 

 in de waereld gevonden zoude 

 worden? ten zy men van anderen 

 will, dät zy nog wel Hechter Go- 

 den verkozen hebben, fchoon de 

 Dienaars juilt niet zoo morlïig en 

 fmerig waren. Ik zoude zekerlyk 

 zelf al een weinig befchroomt ge- 

 weeft zyn, aan diergelyke vertel- 

 lingen geloof te Haan , als ik niet 

 oog-getuige ge weeft was, en ver- 

 fcheide malen gelegentheid gehad 

 had om zulks te zien ; daar bene- 

 vens vind ik my fchier genood- 

 zaakt daar van eene gefchiedenis 

 te befchry ven , die klaar aan den 

 dag zal leggen, dat zy dit Beesje 

 of zelf niet mogen doden, of mo- 

 gen gedogen , dat van anderen ge- 

 dood word. 

 Geval on- Zeker Vry-Burger , genaamt 

 ÏTedimc Hendrik Muller, geboortig uit 

 " Duitfchland, heeft een Landgoed, 

 ontrent vyf of zes mylen van hier, 

 waar ontrent eenige Hottentotten 

 wonen, die eenig vee hebben, 

 hebbende aan dezelvcn de vryheid 

 gegeven hun vee nevens het zyne 

 op zyne in bezit hebbende lande- 

 ryen te wyden. Ter zelver tyd 

 hadden zy eens het geluk, gelyk 

 /y zich verbeelden, dat dit onge- 

 dierte of kever in hunne Krale 

 quam, en wanneer een zoon van 

 den ge melden Yry-burgcr, ge- 

 naamt Johannes Mulkr A het zag, 

 zocht hy het te vangen, omdat 

 het zoo fraai van kouleur was, en 

 ook om beter achter hunne zotte 

 dingen te komen. 



Wanneer de Hottentotten za- 

 gen dat hy het gevangen had , wa- 

 ren zy bezig om aan hem de be- 

 hoorlykc eer te bewyzen , en den 



fchuldigen dienft af te leggen , en 

 zy begonden vervaarlyk te roepen, 

 Hachalze, Muatae, watmaakum 

 zoo ? dat is : Hoort eens, ky kt eens, 

 wat wil die daar doen ? De zoon 

 van den gemelden Vryman, wan- 

 neer hy dit hoorde , vraagde hen, 

 fchoon hy wel verltont, wat zy in 

 hunne taal tegens eikanderen fpra- 

 ken, wat zy met dit elendig . 

 fchreeuwen hebben of zeggen wil- 

 den ? waar op zy aan hem in ge- 

 broken Hollandieh te verftaan ga- 

 ven , dat hy bet niet doen moeß, en 

 dit beeßje , aan hen zoo zeer wel- 

 kom in hunne Kr aal, niet moeß van- 



Wanneer zy echter zagen, en 

 uit zyne minen bemerkten, dat hy 

 daarom niet gaf, maar het beeftje 

 zelfs doden wilde, zeiden zy tot 

 hem, gy dit Bceß fangiim zoo, en 

 nu dood maa kum zoo , is dat braa, 

 wagtum ons altcmaal daar van loo- 

 pum zoo. Zou gy het Beeftje zoo 

 vangen , en nu zoo doden , is dat 

 wel gedaan, ziet zoo gy het doet, 

 lopen wy allen hene. Vermids hy 

 het Beeftje in de hand had, en 

 daar mede fpeelde, baden zy hem 

 ten laatften zeer inftandig , dat hy 

 het toch weder wilde laten vlie- 

 gen en niet doden, want zeiden 

 zy indien gy het dood, zoo zyn wy 

 allen ongelukkig. 



Zoo dra hy aan hen beloofde , 

 dat hy het beeftje zonder letzel 

 zoude laten vliegen en niet doden, 

 waren zy wederom zeer verge- 

 j noegt en wel te vrede; en als zy 

 zagen , dat hy zyn woord geftand 

 deed, deden zy aan het zelve de 

 gewoonlyke eer, en maakten zich 

 Van het geflacht fchaap, konnen- 

 de zy uit armoe geen twee liaan, 

 vrolyk ; aten allen, om dat het 

 op niemand van hen had gezeten, 

 en lieten niets daar van over tot 

 Jen volgenden morgen. 



Miilchien zal de Lezer begerig ?y w » r ; 

 zyn, om te weten , waarom zyieniet« 

 dat Beeftje niet willen gevangen, icniatai 

 veel minder gedood hebben-? dodcn . 

 Hier op zal ik dienen het geen van 



de 



