BE SCHRY VING van de 



86 



het bloed , dat uit de kleine aderen 

 loopt roeren, op dat het niet 

 ftremt. 



Wanneer eindelyk de darmen, 

 enz. van het ander ingewand, te 

 weten het hert, enz. zonder be- 

 ichadiging van het zelve los ge- 

 maakt zyn, nemen zy dezelve daar 

 uit, en gaat een twedc daar mede 

 na het water, fchut den milt daar 

 uiten keert ze om, wafcht ze in 

 het water lchoon af, en fpoelt ze 

 zoo lang, tot dat men van den 

 drek niets meer kan zien. Onder- 

 tulTchen is de geen, die het fehaap 

 heeft opgefneden, geftadig bezig, 

 het warme uitlopende bloed met 

 de hand te roeren, en draagt zor- 

 ge, dat hy de hert-ader niet door- 

 fnyd, waar door het fehaap byna 

 een vierendeel uurs in 't leven 

 blyft. 



Als dan kan men de beweging 

 van het hert zeer net zien, zoo als 

 ook de trekkingen van de andere 

 delen, die nog in het lichaam zyn; 

 aangezien alles bloot legt. Eer en 

 alvorens het fehaap nog dood is, 

 leggen zy reeds eenige Hukken 

 van de pens op het vuur, die ten 

 eerften verteert worden. Wan- 

 neer het nu t'eenemaal dood is , 

 zoo word het bloed niet met pot- 

 fcherven, zoo als de Heer Mei- 

 ßer meent, maar met de handen, 

 of ook met de lepels, hier voren 

 befchreven, daar uit in een pot gc- 

 fchept , en onder het zelve de dar- 

 men met het daar aan hangende 

 vet, nevens het overige van de 

 pens aan kleine ftukjes gefneden , 

 en vervolgens met elkander op het 

 vuur gezet, om te laten koken of 

 braden. 



Ik heb veelmaals van dicrgelyk 

 gebakken bloed, fchoon 'er geen 

 zout of kruid onder komt , uit 

 nieuwsgierigheid gegeten , kan 

 ook met waarheid zeggen, dat het 

 nog zoo onaangenaam niet fmaakt; 

 alleen moet men 'er niet by wezen, 

 als die fpyze klaar gemaakt word , 

 om dat de trek om 'er van te ee- 

 ten , als dan zeer licht zoude over- 



gaan. Daarenboven is dit ook een 

 vafte fpys der wyven en kinderen, 

 die zich op zekere tyden daar me- 

 de vergenoegen, en aan de mans 

 het vleefch alleen laten moeten; 

 dog is deze wet niet zoo alge- 

 meen, dat de wyven nooit iets van 

 het vleefch zoude krvgen, zoo als 

 by andere gelegentheid reeds is 

 gemeld. 



Zoo dra het fehaap dood, en het Defpieiè 

 bloed uit het lichaam gefchept is , de°omi"c( 

 arbeiden die drie eerite mannen ^ Ul ? ftvan 

 aan het vacht, en doen zulks zoo argefnedc 

 ras en net, als de vermaardite Sla- 

 gers in Europa, en als zy die t'ee- 

 nemaal daar af hebben , zoo leggen 

 zy het op de aarde, en fnyden daar 

 op het fehaap aan itukken , maar 

 houwen of hakken niet, zoo als de 

 Heer Meißer voorgeeft. Zy fchei- 

 den vervolgens de fpieren zoo or- 

 dentlyk van de benen , dat geen 

 van dezelve gefchonden word, 

 maar in zyn natuurlyke geflalte en 

 grootte blyft, even als of zy de 

 ontleed-kunit in den grond ver- 

 itonden. 



Na dat zy het vleefch aldus van 

 de benen hebben gefcheiden, we- 

 ten zy de benen ook zoo wel door 

 het treflen van de gewrichten, van 

 elkander te krygen , dat ze alle 

 onbefchadigt blyven , fnydende 

 het daar aan bevindend velletje 

 door, en trekken alzoo het blo- 

 te been daar uit ; zelfs weten 

 zy de ribben uit den ruggraad te 

 nemen, zonder dat zy een van 

 dezelve breken , of het miniten 

 vleefch, vel of dicrgelyk daar aan 

 laten ; ja den ruggraad ontleden zy 

 opdiewyze, en laten alle benen, 

 groot of klein , in haar geheel , en 

 nevens het vleefch leggen, waar 

 yan men dan zeer licht een Scele- 

 ton of geraamte zouden können 

 opzetten. 



Wie zoude nu aan deze ornitan- 

 digheid der zaken twyflelen, of 

 de Hottentotten het Slagers-Am- 

 bacht verrtaan , daar zy zelfs goe- 

 de Anatomici zyn. 7.ekcrlyk een 

 Europeaanfche Slager zoude werk 



genoeg 



