114 



BE SCH RY VING van de 



verzachting gewaar word , maar 

 zich eerder afmat, en den Jager 

 tvd cn.gelcgenthcid geeft, om an- 

 dermaal een Hajfagay in 't lyf te 

 werpen, zoo word hetzelve niet 

 zoo zeer door het llerke jagen , 

 't welk men niet onbillyk een par 

 force jagt zoude können noemen, 

 als wel door de heftige fprongen, 

 en wentelingen zoo lterk afgemat, 

 dat het maar gelegentheid zoekt, 

 om door te lopen, en zich de oo- 

 gen van zyne vyandcn te onttrek- 

 ken. 



OndertuiTchen (laan zy zulks, 

 zoo als gemeld is, niet alleen 

 gaarn toe , maar zy vervolgen het 

 maar van verre , en weten wel , 

 dat het gif zich wel haall door het 

 verhitte bloed verfpreiden, en het 

 doden zal. Is het een Olyfant dien 

 men aan zyne plat ronde voeten 

 zeer licht kan kennen, voorname- 

 lyk als het een weinig geregent 

 heeft en de aarde week is, zoo lo- 

 pen zy hem weinig na , maar zien 

 alleenlvk, werwaards hy zynen 

 loop heeft genomen, vermids zy 

 wel verzekert zyn , dat hy niet 

 verlopen zal. 

 Hoehet Van het wild, op deze manier 

 Sword met vergiftig geweer gedood, zou- 

 opgegeten. d e e en Europeaan geen grote lult 

 hebben , om te eeten , om dat hy 

 zoude denken, dat het gif in zyn 

 lyf ook dezelve werking zoude 

 doen ; maar een Hottentot acht 

 het niet, maar zegt uitdrukkelyk: 

 T)ïe Gift al gedaan dood, wie kan 

 hy meer wat Je h aden. Der halven 

 werpen zy van een gedood wild 

 anders niet weg, als het Ituk 

 vleefch, dat gezwollen, en waar 

 door de Hajfagay gegaan is; het 

 overige eeten zy even zoo graag 

 en met zoo groten lult, als of het 

 een tam en ordentlyk geflacht dier 

 was. 

 r.cn andere Op zulke wys doden zy Olyfan- 

 ; n van ten, Rhcnoceroflen , Elandt-die- 

 ren , Leeuwen en al 't ander grof 

 wild , het welk ik jegenswoordig 

 niet kan of wil noemen. Hier 

 ontrent zyn nog twee andere fraa- 



jagen. 



je en gewigtige omftandigheden, 

 welke ik kort hier na zal melden. 

 Nu zal ik alleenlyk zeggen , dat 

 zy Olyfanten , Rhenoceroffen , 

 Elandt-dieren, en diergelyke nog 

 op een andere wys weten te van- 

 gen , waar van de Lezer mogelyk 

 nooit zal hebben gehoort, fchoon 

 in Duitfchland byna dezelve ma- 

 nier ontrent klein wild gebruikt 

 word. 



Te weten, zy zien welken weg 

 de dieren in droog weer nemen , 

 om te drinken ; want vermids het 

 als dan in het open veld aan water 

 ontbreekt, zoo gaan zy tropswv- 

 ze , de een achter den anderen na 

 de beken, en maken alzoo heel 

 fmalle wegen , welke na hen of 

 Olyfants of Elandts wegen genaamt 

 worden, fn dezen weg maken zy, 

 hoewel zonder fpa of houweel , 

 een diep rond gat, byna 6 of 8 

 voet diep , en. 3 of 4 voet over 

 dwars breedt. In 't midden zet- 

 ten zy een dikken paal , die van 

 boven fpits toeloopt , zodanig dat 

 hy van onderen niet kan wyken , 

 en met de punt van boven niet uit- 

 komt, maar met de aarde gelyk 

 is. 



Wanneer dit alles klaar is , waar 

 toe zy niet lang tyd van noden 

 hebben, overdekken zy dit gat, 

 het welk zeer veel na een vos of 

 wolfs-kuilgelykt, met dunne tak- 

 ken van bomen en andere ftruiken 

 zodanig dat men de kuil gantfeh 

 niet kan zien. En op dat de wil- 

 de dieren, voornamelyk de Oly- 

 fanten, die zeer fno zyn , het be- 

 drogniet gewaar worden, en den 

 paal van onder de bladen der bo- 

 men of gras niet zouden zien, en 

 daar door afgefchrikt worden, 

 zoo Itroojen zy boven op deze 

 takken en verdere ftruiken, een 

 party zand , zoo dat de dierenniet 

 anders können weten , of zy gaan 

 hunnen oiden en bekenden 

 weg. 



Wanneer zulk een dier den 

 weg langs komt , treed hy wegens 

 de zwaarte van het lichaam , zeer 



licht 



