122 BESCHRYVINGvande 



lvk als dezen aan de kolt te gen- 

 ken, zoo ben ik wel verzekert, 

 dat hun getal wel haalt zoude aan- 

 groejen. Edoch goede en heilza- 

 me verordeneringen, die als nu 

 God dank, daar tegen in 't licht 

 komen, en door Opperlieden af- 

 gekondigt worden , können dit 

 quaad genoeg Ituiten , het welk 

 bv deze volken een louter onmo- 

 gelvkheid is. 

 „ 'T, Ondertullchen zoude dit ge- 



/ v t vn tot ^ 



dronken- brek nog wel te dulden, of door 

 fchapzeer fe vingers te zienzyn, omdat 

 het zelve door andere roemwaar- 

 dige zeden weder in zommige de- 

 len word goedgemaakt, indien uit 

 dat gebrek maar zoo vele andere 

 niet ontltonden, en het zelve niet 

 dés duivels oorkuflen was , aan- 

 gezien daar uit ten eeriten voort- 

 komt de flempery en dronken- 

 fchap, aan welk gebrek deze men- 

 fchen zodanig overgegeven zvn, 

 dat zy geen maat daar in weten te 

 houden. En ben ik hier ontrent 

 valt overtuigt , dat, wanneer men 

 hen een vat met Brande wyn of met 

 anderen iterken drank vereerde , 

 zy het zelve niet zouden verlaten, 

 rot dat de laatlte droppel daar uit 

 was, fchoon zy wüten , dat zy 

 daar by zouden dood blyyen- 



Exempel ^ zouc ^ e weinig moeite hebben 

 een een menigte voorbeelden van zo- 



lottcntot- danigen aan te halen, die zoo dron- 

 ken waren , dat zy als beerten langs 

 de weg moeiten blyven leggen, 

 dog een zal genoeg zyn, 't welk 

 my zelven in het huis van mynen 

 Waard , Valentin Klem/chmid,Qn 

 in de tegenwoordigheid van hem 

 en van zyn vrouw gebeurt is ; te 

 weten, de gemelde Klein fchmïd 

 haddc een Hottentottin, die da- 

 gelyks by hem uit en inging , en 

 als wafchvrouw diende; dezelve 

 plaagde my, als die toen vreemd 

 en onlangs ecrit aangekomen was, 

 overal waar zy my zag, dat ik 

 haar een glas wyn zoude geven , 

 om Jat zy wilt, dat ik mv om be- 

 t^r koop, van een vaatje voorzien 

 had ; wyl ik haar niet konde quyt 



worden, en over haar bedelen ver- 

 drietig wierd, zoo gaf ik haar op 

 een avond een Maat wyn , mids 

 dat zy denzelven zoude drinken, 

 en my voortaan ongeplaagt laten. 



Dit beloofde zy, en dronk de 

 Maat wyn uit; dog vermids de 

 luit daar mede niet geltiltwas, 

 maar haar hert na meer jeukte, 

 quam zy wel ras weerom , en 

 vraagde, of ik haar niet meer 

 wilde geven? De waard lachte my 

 uit, en zeide, dat vermids ik nu 

 had begonnen , ik niet wel in ruft 

 zoude blyven , voor dat zy een 

 braven roes weg had , Het quam 

 my zoo. veel op den wyn niet aan , 

 als wel om haar quyd te worden ; 

 derhalven gaf ik haar nog een 

 Maat , en gebood haar dezelve uit 

 te drinken; waar over zy lachte, 

 en als tot dankbaarheid eens voor 

 my danlte, waar door zy echter 

 te meer verhit wierd , en zich wel 

 haait zoo vol en zat bevond , dat 

 zy nog gaan of ftaan kon. 



Hier op ging de- rechte onruft 

 eerft aan ; dan begon zy luidkeels 

 te lachen , dan wederom te hui- 

 len , kermen en lamenteren ; dan 

 keef zy tegen haar eige zelven , dan 

 weder tegen my, dat ik ze dron- 

 ken had gemaakt; en van alles 

 wat zy deed, wilt zy niets , het 

 welk duurde tot middernacht, 

 zodanig dat niemand in huis door 

 dat geichreeuw en geraas konde 

 flapen. De waard, die dat einde- 

 lyk begon te verdrieten , ging met 

 een ftok in de hand by haar , en 

 dreigde haar, dat hy ze braaf zou- 

 de rollen, enten huize uitjagen, 

 als zy niet wilde flapen , welke 

 dreigementen eindelyk ook zoo 

 veel vermogten, dat zyinllaap 

 geraakte, en niemand meer onge- 

 mak aan deed. 



Wanneer zy den anderen mor- 

 gen ontwaakte , en men haar zei- 

 de , wat zy gedaan had , betuigde 

 zy, dat zy niets daar vanwift, 

 verzocht een ieder om vergiffenis, 

 en deed verder haar huiswerk, 

 hoewel niet zonder pyn in het 



hoofd. 



