BESCHRYVING van de 



Men vreeft 



dezelven 



niet. 



W»t de 

 Hcykoms 

 en Cham- 

 touers 



een 

 gew i 

 in hunne 



'4t.il 

 heb'. 



142 



halven ook ten laaiften allen , als 

 ay zagen j dat hunne krachten te 

 kort ichoten , eenpariglyk den 

 vreden verzochten, verkregen, en 

 denzelven nog ter dezer uure ge- 

 genieten. 



De Chamtouers dreigden nog 

 wel, dat zv zouden komen, om 

 de Holländers uit het land te ja- 

 gen, zonder dat men weet, op wel- 

 kers aanhitzing. Dog dezen, 

 fchoon zy tot nu alle dag den aan- 

 val te gemoed zien , worden ge- 

 waar , dat men niet licht van drei- 

 gen lterft. Derhalven gebruiken 

 zy hare gewoonlyke voorzichtig- 

 heid, en zyn voor 't overige ge- 

 ruft, dat ook dezen, fchoon zy 

 zich op het nieuw met alle andere 

 natiën verbonden, niets zouden 

 uitvoeren ; want alle morgens, eer 

 de poort van de vefting word geo- 

 pent, moet de Sergeant, die de 

 wacht heeft, met zyn Corporaal- 

 fchap na het daar voor leggende 

 Ravelvn gaan, om te zien, of 'er 

 een vyand met vreemde fchepen 

 op de rede is, dan of 'er een ander 

 te land voor de poort legt, ten 

 einde de eeniglte iterke veiling, 

 welke de Hollanders in dit land 

 hebben, niet werde geopent,eer 

 en alvorens zy weten, hoe het 'er 

 gelegen is. Dit gefchied niet uit 

 cenige vrees voor de Hottentot- 

 ten , als welker armee , fchoon 

 tienmaal hondert duizend man 

 ilerk , door het loflen van de 

 rondom leggende Hukken zeer 

 licht zoude können worden ver- 

 laagt, maar uit een veritandigc 

 voorzorgc ontrent een vyand , die 

 te water zoude können komen, 

 en veriland met deze Volken 

 zoude können houden. 



Het onderfcheid, waar van ik 

 hier boven heb gemeld, 't welke 

 by alle hunne oorlogen in acht 

 word genomen, en waar na de 

 gemene man zich wel voorname- 

 lvk heeft te fchikken, is met kor- 

 te woorden dit : Benige Natiën , 

 daar onder de Hcykoms enCham- 

 touers , hebben de gewoonte , dat 



zy met het vechten niet uitfehei- 

 den, zoo lang haar Generaal of 

 Aanvoerder op een fluit blaait; 

 aangezien zy geloven , dat het hun 

 plicht is, op deszelfs bevel te vech- 

 ten, fchoon zy voor haar oogen 

 zagen, dat de mcefte manfehap 

 viel en verloren ging; daarentegen 

 zyn zy van gevoelen , dat zy ver- 

 plicht zvn af te trekken , wanneer 

 hunne Generaal ophoud op de 

 fluit te blazen, en zich gereed te 

 tonen , om zyne order te volgen , 

 zoo ras hy een teken tot den af- 

 trek geeft ; zelfs ook als dan* 

 wanneer hy niet raadzaam mögt 

 vinden , de vluchtende vyanden 

 ver na te zetten, of hen te ver- 

 volgen. 



Andere, natiën daar onder de watdeNa- 

 kleine Namaquas met hunne Bond- ?Jd qU u Scn 

 genoten, de Sufaquas en Udiquas 

 hebben het gebruik, dat zy hun- 

 ne vyanden het hoofd bieden, 

 zoo lang zy niet zien, dat 'er veel 

 van hare eige manfehap vallen , of 

 ten minflen dat 'er meer op de zy- 

 de van hunne vyanden Bly ven als 

 op hare zyde , want zoo dra zy 

 het eerfte zien, namelyk dat 'er 

 meer van haaarvolk, als van de 

 vyanden ( de grote Namaquas ) 

 bly ven, nemen zy de vlucht en 

 kiezen het hazepad; daarentegen 

 indien 'er meer van hunne vyan- 

 den op de plaats bly ven, als van 

 hen, laten zy den moed niet val- 

 len, maar zoeken dezelven, hoe- 

 wel met een hartnekkig gevecht , 

 op de vlucht te dry ven, onder 

 voorwendzel dat de grote Nama- 

 quas hen evenwel plagen, en ont- 

 rullen zouden, fchoon zy Bondge- 

 noten waren , en hen dei halven 

 maar op het lyf zouden vallen om 

 hen t'eenemaal uit te roejenofte 

 verjagen. 



Daar benevens worden 'er eeni- Gewoonte 

 ge anderen gevonden, die zoflo^nqu« 

 lang vechten, als haar Overlte-Ge- enGamo«. 

 neraal of Aanvoerder in 't leven 

 is ; en wanneer deze valt of dood 

 blyft, nemen zy allen te gelyk de 

 vlucht, en laten den vyand de 



hielen 





