3 7 6 B E S C H R Y V I N G van de 



Bla : • nherg, die opiteller van den j 

 Brief was, liet hem zynen buurman, 

 een lranlchman , Gillis Sollier j 

 gcnaamr,/ien, las hem eenigerei- j 

 zen voor, en bad hem , dat door- ' 



o hy met /yne Landsgenoten, 

 daar onder 1'rancois du Toit, belt 

 bekent was , en dagelyks gelegent- 

 luid had, om met hem te fpreken, 

 dènzelven aan du Toit te zenden. 

 De^e echter weigerde zulks ver- 

 fcheidemalen, onder voorwentzel, 

 dat hv zich met zulke gewigtige 

 zaken niet bemoeide , en dat hy 

 of zvn lchoonvader beter gelegent- 

 lich had, om zodanigen impor- 

 tanten brief te beitellen. 



Eindel\ k nam hy den brief na 

 veel aanhouden aan ; gat.denzel- 

 Toit. ven aan eenen jongen h ranichman, 

 die te paard op Drakenfteen by 

 hem was gekomen, om hem te he- 

 itellen ; en verzocht hem, om 

 dènzelven aan niemand anders, 

 dan aan du Toit zelf ter hand te 

 , (tellen. Ten einde echter de ge- 

 ' melde du Toit van 't voornemen, 

 dat door dezen brief gezocht 

 wierd , mögt wojden verwittigt, 

 als mede hoe ver de beloofde 

 borgtogt van deze beide Heren 

 zich ftrekte , zoo fchreef hy zelf 

 in zyn moedertaal een brief aan du 

 Toit ; waar in hy hem door een 

 exempel, dat hy zelf bygewoont 

 hid, te kennen gaf, wat zyne 

 mening was, en wat hy du Toit te 

 doen had. De briefis al te fraai , 

 dat ik u den/elven niet zoude me- 

 dedeelen, en luid aldus: 



Monsieur, 



lnh Weeft nevens uwc Familie van 



bnet?"™ herren gegroet. My is hier een 

 bruf getoont , e» driemalen na mal- 

 kander voorgelezen , met verzoek , 

 om u dènzelven te zenden, 't welk 

 ik echter zoo veel mogetyk , van de 

 ^J and heb. n, verzekert , dat 



b\ buiten tny genoegzaam zoude be- 

 fielt v:or den. T)e inhoud van d<.n 

 zelven is , dat Mr. Elzevier en.Mr. 

 Boumtn daar voor in (laan , dat u 



en itv: e makkers geen leed wederva- 

 ren zal. 



"'Dit is eene kittelachtige zaak, 

 die ter degen moet worden gade ge- 

 fiagen. Ik weet my t 'erinneren , 

 dat terwyl ik den Koning van 



I 'rankryk diende, en te Charlemont 

 in bezetting lag, alle trommel/la- 

 gers van ons regiment wegliepen, 

 en ik nevens 4 Kapiteins en andere 

 Officiers gecommandeert wierd, hen 

 na te zetten , zoo als wy ook tot 

 aan de /lad Namen deden , alwaar 

 wy ons in een boerenhuis verfi holen. 



II 'v waren daar naauwlyks een uur 

 ft il, of onze trommelftagers klopten 

 aan de deur , welke ons ziende, den 

 degen trokken, en andere van hen 

 wegliefen-, wy echter na dat wy 

 een van de genen, die den degen 

 hadden getrokken , dodelyk hadden 

 gequetft , vervolgden de anderen. 

 Onder V lopen riep een van de Ka- 

 piteins, Kinderen ! Komt weder- 

 om, men zal u geen leed doen; als 

 de trommelftagers dit hoorden , 

 vraagden zy , of hen op des Kapi- 

 teins woord geen leed wedervaren 

 zoudel de Kapitein hernam, neen 

 kinderen! op des Kapiteins woord 

 zal ugeen leed gefc bieden ; daar op 

 q namen de 8. trommelftagers weder t 

 leiden hun geweer neder, en gaven 

 zich als gevangenen over ; weder 

 in' 't huis komende, bonden wy hen 

 met touwen , en bragtcn ze na Char- 

 lemont. 'De Krygsraad den volgen- 

 den dag vergadert , om te overleg- 

 gen, wat men met hen doen zoude, 

 wierden zy gevonnift , dat hen 

 neus en oor en af ge fne den, en leliën 

 op de wangen zouden gebrand wor- 

 den, en dat zy vervolgens voor 

 ecuwig op de galeien zouden roe- 

 jen. Wanneer nu deze rampzali- 

 gen onder des Bculs handen waren , 

 riepen zy : Kapiteins gy hebt ons 

 bedrogen', gy hebt ons belooft, dat 

 ons geen leed gefchieden zoude-, dog 

 zy ontfingen tot antwoord'. Gy 

 z)t r.u allen in de handen des Ko- 

 ni ugs, wy können u geeue genade 

 btwyzen. 



Aldus kondet gy verzekert we- 

 zen, 



