ARISTOTLE 



659 b 



/cat ωοτόκα^ των Τ€τραπό8ων, τους ju.ev ττορουζ 

 €χονσι των μνκτηρων προ τον στόματος, ώστε δ* 

 ΐΙττζΖν μνκτηρας, el μη δια το epyov, ουκ €χουσι 

 φαν€ρώς Βιηρθρωμ^νους' αλλ' η y' opvLS ωστ€ 

 5 μηθβν αν elrreZv €χ€ί^ ρίνας, τοΰτο δβ συμβ^βηκβν, 

 ΟΤΙ άντΙ σιαγόνων εχ€ΐ το καλουμβνον ρύγχος, αίτια 

 δε τούτων η φύσις η των ορνίθων συν€στηκυΐα 

 τούτον τον τρόπον. Βίπονν γάρ εστί καΐ πτςρυ- 

 γωτόν, ωστ ανάγκη μικρόν το βάρος €χ€ΐν το του 

 αύχβνος και το της κεφαλής, ωσττβρ και το στήθος 



10 στενόν όπως μεν ουν fj -χρησιμον προς τβ την 

 άλκην καΐ δια την τροφην, οστώδβ? εχουσι το 

 ρύγχος, στενόν δε δια την μικρότητα της κεφαλής, 

 iv δε τω ρύγχει τους πόρους εχουσι της οσφρήσεως, 

 μυκτηρας δ' ε;^ειν αδύνατον. 



Περί δε των άλλων ζωών των μη άναπνεόντων 



15 εϊρηται πρότερον δι' ην αίτίαν ουκ εχουσι μυ- 

 κτηρας, αλλά τα μεν δια των βραγχίων, τα δε δια 

 τοΰ ανλοΰ, τα δ' έντομα δια του ύποζώματος 

 αισθάνονται των οσμών, και ττάντα τω συμφύτω 

 πνεύματι τοΰ σώματος ωπερ^ {και)* κινείται• τοΰτο 

 δ' υπάρχει φύσει πάσι καΐ ου θύραθεν επείσακτόν 

 εστίν. 



20 'ΤτΓΟ δε τους μυκτηρας ή τών χειλών εστί φύσις 

 τοις εχουσι τών εναίμων οδόντα?. τοΓ? γάρ ορνισι, 

 καθάπερ εΐπομεν, δια την τροφην και την άλκην το 

 ρύγχος οστώΒες εστίν συνήκται γάρ εις εν άντ' 

 οΒόντων και χειλών, ώσπερ αν ει τις αφελών 



25 άνθρωπου τα χ^ίλη και συμφύσας τους άνωθεν 



^ ωοτόκα Ζ, vulg. : ζφοτόκα EPSUY. 

 * ϊχ€ί S : ίχΐΐν vulg. 



196 



