ARISTOTLE 



631 b ^ 



15 yiveaiv των γραμμάτων ol πρόσθιοι των οΒόντων 



σνμβάλλο νται. 



"Ενια δε των ζωών, ωσττ^ρ etTro/xer, τροφής χάριν 

 €χ€ΐ μόνον, οσα δε καΐ προς βοηθ€ΐάν τε και προς 

 άλκην, τά μ€ν χαυλιόΒοντας εχβι, καθάπερ ΰς, τα 

 δ' όζεις και επαλλάττοντας , οθβν καρχαρό^οντα 



20 καλείται, εττεί γαρ iv τοις οΒοΰσιν ή ισχύς αυτών, 

 τοΰτο δε γίνοιτ* αν δια Trfv οξύτητα, οι χρήσιμοι 

 προς την άλκην εναλλάξ εμπίπτουσιν, όπως μη 

 άμβλύνωνται τριβόμενοι προς αλλήλους. ούΒεν δε 

 των ζώων εστίν α^α καρχαρόΒουν και χανλιόΒουν, 

 δια το μηδέν μάτην ποιεΐν την φύσιν μηδέ περί- 



25 έργον εστί δε των μεν δια πληγής η βοήθεια, 

 των δε δια δήγματος. 8ιόπερ αϊ θηλειαι των ύών 

 δάκνουσιν ου γαρ εχουσι χαυλιό8οντας , 



(Καρόλου δε χρεών τι λα^εΐν, ο και επΙ τούτων 

 και επί πολλών τών ύστερον λεχθησομενων εσται 

 χρήσιμον. τών τε γαρ προς άλκήν τε και βοηθειαν 



30 οργανικών μορίων έκαστα άποδιΒωσιν η φύσις τοις 

 δυναμενοις χρησθαι μόνοις η μάλλον, /μάλιστα δε 

 τω μάλιστα, οίον κεντρον, πληκτρον, κέρατα, 

 χαυλιόΒοντας καΐ ει τι τοιούτον έτερον, επει δε το 

 άρρεν ισχυροτερον και θυμικώτερον, τά μεν μόνα 

 τα δε μάλλον έχει τά τοιαύτα τών μορίων, δσα 



85 μεν γαρ άναγκαΐον και τοις θηλεσιν εχειν, οίον τά 

 προς την τροφην, εχουσι μεν ήττον δ' εχουσιν, δσα 

 δε προς μηδέν τών αναγκαίων, ουκ εχουσιν. καΐ 



" See note on 644 a 17. 

 210 



