ARISTOTLE 



677 a ^ 



φύσίν, €ττίκαιρον οΰσαν καΐ άναγκαίαν ττασι τοΓ? 



677 b βναίμοις ζωοις, αΐτίαν βίναι, ττοίάν τιν οΰσαν, του 



ζην βλάττω η ττλει'ω χρόνον. καΐ το τούτου μ^ν του 



σπλάγχνου βΐναι ττζρίττωμα τοιούτον, των δ' άλλων 



μιφζνός, κατά Χόγον €στίν. ttj μεν γαρ κάρδια 



τοιούτον ούδβνα πλησιάζειν οΐόν τ€ χυμόν (ουδέν 



δ γαρ δ€;)(€ται βίαιον πάθος), των δ' άλλων ovSev 

 σπλάγχνων άναγκαΐόν €στι τοις ζωοις, το δ' ήπαρ 

 μόνον 8ιόπ€ρ και τοΰτο συμβαίνει περί αυτό μόνον, 

 άτοπον τ€ το μη πανταχού νομίζειν, οπού αν τις Ϊ8η 

 φλέγμα η το 73τΓοστΐ7μα της κοιλίας, περίττωμα 

 etvai, ομοίως δε Βηλον οτι και χολην, και μη 



10 8ιαφερεσθαι τοις τόποις. 



Και περί μεν χολής, δια τιν' αιτίαν τά μεν έχει 

 τα δ ουκ έχει των ζώων, ε'ίρηται, III. περί δε 

 μεσεντερίου και επιπλόου λοιπόν ειπείν ταΰτα γαρ 

 εν τω τόπω τούτω και μετά των μορίων εστί 

 τούτων. 



15 'Έ,στι δε το μεν επιπλοον ύμην τοις μεν στέαρ 

 εχουσι στεάτωσης, τοις δε πιμελην πιμελώΒης• 

 ποία δ εστίν εκάτερα τούτων, ε'ίρηται πρότερον. 

 ηρτηται^ δε το επίπλοον ομοίως τοις τε μονοκοιλίοις 

 και τοις πολυκοιλίοις από μέσης της κοιλίας κατά 

 την ύπογεγραμμενην οίον ραφήν επέχει δε τό τε 



20 λοΐ77ον της κοιλίας και τό των εντέρων πλήθος 

 ομοίως τοις εναιμοις, εν τε τοις πεζοΐς και τοις 

 ένυδροι? ζωοις. 



Ή μεν ονν γενεσις εξ ανάγκης συμβαίνει τοιαύτη 

 του μορίου τούτου• ζηροΰ γάρ και ύγροΰ μίγματος 

 θερμαινόμενου τό εσχατον άει ΒερματώΒες γίνεται 



' ^ρκται SUYZ. 



310 



