ARISTOTLE 



he τα κινουντα το ζωον οιανοιαν και φαντασιαν 

 καΐ προαίρ^σιν και βούλησιν και εττι^υ/χιαΐ'. ταύτα 

 he πάντα ανάγεται els νουν και ope^iv. και γαρ 



20 η φαντασία και η α'ίσθησις την αύτην τω νω χωράν 

 exovaiv κριτικά γαρ τταντα, οιαφ€ρουσι oe κατά 

 τάς €ΐρημ4νας ev άλλοις διαφοράς, βούλησις δε 

 και θυμός και ^.ττιθνμία πάντα 6peξις, η oe προ- 

 aίpeσις κοινόν 8ιανοίας και ope^eojs" ωστ€ Kivei 

 πρώτον το opeKTOv και το 8ιανοητον. ου παν 



25 δβ το διαν-οτ^τόΐ', άλλα το των πρακτών τέλος. 

 διό το τοιούτον eoTi των aya^cDv το κινούν, αλλ 

 ου παν το καλόν rj γαρ eveKa τούτου άλλο, και 

 ^ τέλος εστί των άλλου τίνος eveKa όντων, ταυτ-η 

 Kivei. Sei δε Tt^eVai και το φαινόμενον αγαθόν 

 άγαθοΰ χώραν έ'χειν, και το ηΒύ• φαινόμενον γαρ 



80 eoTiv aya^ov. ώστε δτ^λοί' οτι εστί μεν fj ομοίως 

 κινείται το άει κινούμενον υπό του αει κινοΰντος 

 και των ζωών εκαστον, εστι δ' fj άλλως, διό και 

 τα μεν άει κινείται, η δε των ζωών κίνησις έχει 

 πέρας, το δε άΐδιον καλόν, και το αληθώς και 

 πρώτως αγαθόν και μη ποτέ μεν ποτέ δε μη, 



86 θειότερον και τιμιώτερον η ώστ είναι πρότερόν^ τι*. 



Το μέν ουν πρώτον ου κινούμενον κινεί, η δ' 



701 a ορεξις και το όρεκτικον κινούμενον κινεί, το δε 



τελευταίοι τών κινουμένων ουκ ανάγκη κινεΐν 



ούΒέν. φανερον δ' εκ τούτων και δτι εύλόγωζ 



^ TTpbrepov ESY : νρο% 'έτερον Ρ, 

 * τι add. Jaeger. 



" De anima, iii. 427 b 14 if. 

 458 



