ARISTOTLE 



ττοοας. rovtov ο αίτιον otl ov καμπτ€ί €ΐς το 

 714a πρόσθ€ν ovSe βζβλαίσωταυ. του δε μη βζβλαι- 

 σώσθαί το αίτιον πρ6τ€ρον ζ'ίρηται, η σκληρότης 

 καΐ το οστρακώΒζς του δερ/χατο?. ανάγκη 8η 

 δια ταΰτα ττάσί τε ττροηγβΐσθαι καΐ et? το πλάγι,ον, 

 €LS μέν το ττλάγίον οτι els το ττλάγιον η καμφις, 

 δ ττασι δ' ort Ινεττό^ιζον αν οΐ ηρβμοΰντες ττοδε? 

 τοις κινουμίνοις. οι δε φηττοεώύς των Ιχθύων, 

 ώσττερ οΐ ίτβρόφθαλμοι βα^ίζουσιν, οϋτω νέουσιν 

 Βίεστραττταί γαρ αυτών ή φύσις, οι δε στεγανο- 

 7Γθδε$• των ορνίθων νέουσι τοις ττοσιν, και δια μεν 

 10 το τον aepa δβχεσθαι και άναπν€Ϊν δίποδε'? εισι, 

 δια δε το iv ύγρώ τον βίον εχβιν στεγανόττοΒβς' 

 άντΙ πτερυγίων γαρ χρήσιμοι οι ττοδε? αύτοΐς 

 τοιούτοι οντες. βχουσι δε τα σκέλη ούχ ώσττερ 

 οι άλλοι κατά μέσον, αλλ' όπισθεν μάλλον βρα- 

 χυσκελών γαρ αυτών όντων όπισθεν οντα προς 

 την νεΰσιν χρήσιμα, βραχυσκελεΐς δ' είσιν οι 

 15 τοιοΰτοι δια το από του μήκους τών σκελών 

 άφελοΰσαν την φύσιν προσθεΐναι εις τους πόΒας, 

 και άντι του μήκους πάχος άποΒοΰναι τοις σκελεσι 

 και πλάτος τοις ποσίν χρήσιμοι γαρ πλατεΐς^ 

 οντες μάλλον ή μακροί προς το άποβιάζεσθαι το 

 ύγρόν, δταν νεωσιν. 

 20 XVIII. Έίύλόγως δε και τα. μεν πτηνά πόδα? 

 έχει, οι δ' ιχθύες αποδε?• τοΓ? μεν γάρ ο βίος εν 

 τω ζηρώ, μετεωρον δ' άεΐ μενειν αδύνατον , ώστ 

 ανάγκη πόδα? εχειν τοις δ' ίχθύσιν εν τω ύγρώ 

 6 βίος, και το ϋ8ωρ 8εχονται, ου τον αέρα. τά 

 tl4b/^ε^' ούν πτερύγια χρήσιμα προς το νεΐν, οι δε 

 ΤΓοδε? άχρηστοι. ει δ' άμφω εΐχον, άναιμοι αν 

 ήσαν. ομοίως δ εχουσιν οι όρνιθες τρόπον τινά 

 538 



