ustalenia niemożliwa. Dla .tych ras termin „rasa pośrednia" 

 jest nieodpowiedni, to też słusznie mówi de Vries (8) „man tatę 

 wohl besser, sie ais polymorph oder pleiomiorph, oder vielleicht noch 

 besser einfach ais dimorph zu bezeichnen" (Tom II str. 518). 



Ze względu na ogromną różnorodność postaci, jakie spotykamy 

 u niektórych z tych ras, zwłaszcza u tych, które obserwowałam 

 u Petunii, uważam, że termin „rasy wielopostaciowe" najlepiej określa 

 istotę rzeczy. 



Po de Vries'ie, którego badania dotyczyły ras wielopostacio- 

 wych Antirrhinum i Trifolium, pracował też Lehmann (6) nad 

 rasami wielopostaciowemi Yeronica. Nie ulega wątpliwości, że rozmaite 

 anomalje, jak np. mniejsza, lub też nadmierna liczba płatków korony 

 lub działek kielicha, blaszek liścia złożonego, oraz żółte plamy na 

 liściach form variegata również należą do tej samej grupy zjawisk. 

 Nawet i zjawiska, opisane przez Correns'a (1) jako zmiana stanu 

 homozygotycznego w heterozygotyczny w liściach variegata i kwiatach 

 striata u Mirahilis zdają się należeć do tej samej kategorji. Nie- 

 stety Correns w pracy swojej zupełnie nie podaje liczb eksperymen- 

 talnych, a to utrudnia ocenę jego badań. 



Pierwsza z dwóch ras wielopostaciowych Petunia violacea Lindl, 

 wystąpiła w moich kulturach w r. 1914-ym pomiędzy roślinami, które 

 wyrosły z nasion, sprowadzonych z firmy Vii mor in' a. Ogromna 

 większość tych roślin należała do ustalonego typu o lejkowatych kwia- 

 tach czerwono-fioletowych (Tabl. VII, Fig. 1 i 4, barwa oznaczona 

 N? 551 w kodeksie barw*), a wśród nich znalazła się jedna roślina 

 o wyglądzie zupełnie odmiennym: posiadała ona kwiaty węższe, zna- 

 cznie mniej rozchylone o wyraźnej symetrji grzbiecistej (Tabl. VII, Fig. 2 

 i 9). Średnica korony tych kwiatów wynosiła przeciętnie 2 cm., ze 

 skalą wahań od 1, 5 — 3 cm. Długość korony wynosiła 3,5 cm. 

 Również i w barwie kwiatów wystąpiła widoczna różnica: gardziel ich 

 jest ciemno-fioletowa, otoczona zazwyczaj czerwono-fioletowym pierście- 

 niem i plameczkami, zaś brzegi korony, słabo wywinięte na zewnątrz, 

 są blado-lila. Nasiona, zebrane z tej rośliny, dały osobniki niejednako- 

 we: jedne z nich były zupełnie podobne do rośliny rodzicielskiej, in- 

 ne zaś — i te były w przewadze, posiadały kształt kwiatów lejkowa- 

 ty i rozchyloną część korony czerwono-fioletową tak, jak ustalona od- 



*^) Klinksieck et Yalette: Codę de couleurs, Paris 1908. 



16 



