„Des courbes a deux sommets peuvent etre obtenues par Tetude 

 des races vraiment doubles, c'est a dire des vari6tes instables (str. 

 473). Nous avons vu que celles-ci sont des races doubles, leur va- 

 riation particuliere tres etendue provient de la substitution de deuK 

 caracteres qui s'excluent mutuellement ou se combinent en s'attenuant 

 plus ou moins" (str. 506). 



W przeciwstawieniu do tego poglądu de Vries'a starałam się 

 wykazać, opierając się na badanym przezemnie materjale, że nie ma- 

 my tu właściwie przeciwdziałania dwucłi cecłi antagonistycznych, 

 z których jedna jest typowa dla rasy normalnej, druga zaś półutajona 

 („semilatent"). Bogactwo form jest tu wynikiem bardzo szerokiej 

 zmienności jednej tylko cecłiy. To stosuje się w omawianym przy- 

 padku zarówno do kształtu korony, jak i do jej barwy. 



Ponieważ mamy tu do czynienia z linją czystą, dobór prowa- 

 dzony w kierunku wyodrębnienia któregokolwiek ze szczytów nie może 

 zmienić charakteru krzywej. Dwa szczyty rozdzielić się nie dźiją. 



Drugą rasę wielopostaciową Petunii znalazłam w następnym 

 roku w moich kulturach wśród roślin, pochodzących z owoców 

 kwiatów nieizolowanych i hodowałam ją jeszcze przez trzy pokolenia. 

 Ta rasa również posiada kwiaty, których kształt i zabarwienie ulegają 

 znacznym wahaniom, choć nie tak rozległym, jak w opisanej po- 

 przednio rasie wielopostaciowej. Wygląd form krańcowych tej rasy 

 jest następujący: pierwszy typ kwiatów ma kształt lejkowaty, barwę 

 z zewnątrz białą, wewnętrzną zaś rozchyloną część korony czerwoną, 

 nieco jaśniejszą od bar^y kwiatów rasy poprzednio opisanej. Gardziel 

 korony jest biała, lub kremowa. Drugi typ krańcowy tej rasy wielo- 

 postaciowej posiada kwiaty małe i mało rozchylone, przypominające 

 nieco kształtem kwiaty grzbieciste pierwszej rasy. Są one białe 

 z czerwoną obrączką i plamkami dokoła gardzieli. U form przejścio- 

 wych występuje większa ilość barwika czerwonego, tak, że plamki 

 i pierścień zlewają się ze sobą, dając w ten sposób kwiaty, zbliżają- 

 • ce się ku lejkowatym czerwonym. Oba typy kwiatów, grzbieciste 

 i lejkowate występować mogą na jednej roślinie, przyczem, podobnie, 

 jak u poprzedniej rasy wielopostaciowej spotykamy rośliny, zbudowa- 

 ne jak chimery sektorjalne lub peryklinalne, oraz kwiaty sektorjalne. 

 wyglądające jak zbudowane sztucznie z dwuch części, — jednej wzię- 

 tej z kwiatu grzbiecłstego, a drugiej z lejkowatego. 



Zjawiska te przypominają naogół bardzo rasę wielopostaciową, 

 opisaną wyżej, występują też jednak i różnice: pierwsza z różnic 

 dotyczy rozległości skali wahań u obu ras, druga — ilości 



24 



