chimery peryklinalne, i w nich krańcowe formy kwiatów połączone są 

 przez szereg postaci pośrednich. Czasem kwiaty odmienne od pozosta- 

 łych nosi jedna tylko gałązka. Zdarzają się też często rośliny, posia- 

 dające kwiaty jednego typu na całym krzaku, a więc tylko duże lej- 

 kowate, tylko małe o symetrji dwubocznej, lub też wyłącznie kwiaty 

 pośrednie. Bez względu jednak na to, z których z pośród opisanych 

 wyżej roślin otrzymujemy potomstwo, zawsze składa się ono ze wszyst- 

 kich wymienionych typów, i żadnej prav.idlowości w dziedziczeniu 

 poszczególnych form kwiatów uchwycić nie można. Badając przez kilka 

 pokoleń obie te rasy wielopostaciowe, doszłam do wniosku, ze mamy 

 w tem zjawisku do czynienia z szeroką skalą zmienności jednego 

 genotypu. 



Jak już uzasadniłam, w pracy poprzedniej, pomiędzy poszczegól- 

 nemi formami każdej rasy dopatrywać się możemy różnic ilościowych, 

 nie zaś jakościowych: ilość barwnika jest cechą, ujawniającą szeroką 

 zmienność, gdyż waha się in minus od pełnego zabarwienia kwiatów, 

 odpowiadającego rasie normalnej, poprzez cały szereg form przejścio- 

 wych aż do ledwie dostrzegalnych niekiedy śladów pigmentu dokoła 

 gardzieli korony. W ścisłej korelacji ze zmiennością cechy barwy waha 

 się wielkość średnicy korony. 



Ta skala wahań średnicy korony wraz z ilością barwika, choć 

 niezwykle szeroka, jest jednak określona, i każda z obu ras posiada 

 charakterystyczną dla siebie rozległość jej. Amplituda wahań jest dzie- 

 dziczna. Każda z obu ras posiada też odmienną krzywą zmienności 

 średnicy korony: krzywa pierwszej rasy jest dwuszczytowa, i dobór 

 prowadzony w kierunku któregokolwiek z obu szczytów pozos^aie 

 w linji czystej zupełnie bez efektu; krzywa drugiej rasy jest jedno- 

 szczytowa. 



Ponieważ stwierdziłam, że w hodowanych przezemnie linjach 

 czystych każda z ras wielopostaciowych utrzymuje się w typie w sto- 

 sunku do amplitudy wahań, innemi zaś słowy, że wielopostaciowość ich 

 jest dziedziczna, postanowiłam zbadać, czy jest to cecha (jednostka ge- 

 netyczna), przekazywana niezależnie od innych czynników w zygocie, 

 czy też szeroką skalę wahań warunkuje cały skład genotypiczny rośli- 

 ny. Jeśli istnieje osobny czynnik, wywołujący wielopostaciowość, po- 

 winno być możliwe przeniesienie tego czynnika drogą krzyżowania na 

 takie rośliny, w których jest on nieobecny, tj. na rośliny, których 

 wszystkie kwiaty są jednakowego mniej więcej kształtu i wielkości, 

 oraz jednakowo zabarwione, czyli w przeciwstawieniu do ras wielopo- 

 staciowych — jednopostaciowe, posiadające wazką skalę wahai^ 



35 



