korony, jak i rozmieszczeniem w niej barwika (Fig. 1). Średnica 

 kwiatów wynosiła od 6 — 6,5 cm. Drugi typ kwiatów posiadał wy- 

 raźną symetrję dwuboczną, dzidki charakterystycznemu dla mniejszych 

 kwiatów rasy wielopostaciowej spłaszczeniu grzbietobrzusznemu korony. 

 Cała górna część jej była też mniej rozchylona przy tej samej dłu- 

 gości kwiatu. Dzięki temu średnica korony była mniejsza, a ponieważ 

 kwiat zatraca symetrję promienistą, prostopadłe linje symetrjl jego są 

 niejednakowe: pionowa wynosi tylko 3 cm., pozioma około 4,5 cm. 

 (Fig. 2, .4, B). Dokoła gardzieli taki kwiat może posiadać drobne ilości 

 barwika czerwonego, zresztą cała powierzchnia była jasno-fioletowa 

 z drobnemi plamkami i żyłkami. Pomiędzy obu typami kwiatów form 



Fig. 1. 



ściśle pośrednich nie było. Dzięki temu więc biegnąca przez os głów- 

 ną krzaka granica pomiędzy sektorami zaznaczona była bardzo wyraź- 

 nie. Otrzymałam tu więc z P. ifrandiflora o kwiatach jednopostacio- 

 wych drogą krzyżowania z rasą wielopostaciową w F^ rozszerzenie 

 skali wahań in minus i to w obrębie kwiatów jednego osobnika, 

 przez co występuje typowa forma chimeryczna o du- 

 żych kwiatach, ale z szeroką skalą wahań rasy wie- 

 lopostaciowej. 



Druga roślina tej samej kategorji miała ogólny pokrój odmienny, 

 krzak jej nie był rozłożysty, lecz więcej skupiony i wysmukły, 

 a wszystkie kwiaty jej były mniej więcej jednakowe. Ogromna więk- 

 szość kwiatów stanowiła formę ściśle pośrednią pomiędzy krańcowemi 

 formami pierwszej rośliny, zarówno pod względem wielkości i kształtu. 



39 



