wnątrz, zaś kwiaty drugiego typu (małe o symetrjł dwubocznej), były 

 białe ze śladami barwika dokoła gardzieli. Jednakże wskutek zcclio- 

 dzącej w F2 segregacji czynników, wprowadzonycłi przez obie rośliny 

 rodzicielskie, kategorja ostatnia nie jest jednolita. Wystąpiły tu bowiem 

 także zygoty, łączące w sobie cecłiy małych wielopostaciowycłi kwia- 

 tów z barwą czerwono- fioletową, wprowadzoną przez- /^ (jrondi flora. 

 Ta barwa ściśle odpowiada barwie kwiatów rasy wielopostaciowej bo- 

 gatej (tj. o szerszej zmienności). I oto przy połączeniu tych 

 cech otrzymałam drogą syntezy osobniki wieloposta- 

 ciowe, bsdąc e rekonstrukcją rasy bogatej. Nasuwa się tu 

 odrazu pytanie, jaka jest skala wahań tej syntetycznie zbudowanej ra- 

 sy wielopostaciowej, czy taka sama, jak rasy ubogiej, z której wielo- 

 postaciowość została przeniesiona? I tu okazuje się, że skala wa- 

 hań uległa zwiększeniu, gdyż wzięte z typowo wykształconej 

 chimery sektorjalnej kwiaty lejkowate rniały średnicę 4,5 cm. — 5 cm., 

 kwiaty rzaś o symetrji dwubocznej około 2.5 cm. 



Takich różnic nie spotykamy u osobników rasy wielopostaciowej 

 ubogiej, ani też wogóle nie widzimy aż tak dużych kwiatów lejkowa- 

 tych, gdyż wielkość ich nie przekracza nigdy 4,5 cm., podczas gdy 

 najczęściej wynosi 3 — 3,5 cm! Ten fakt nasuwa przypuszczenie, że 

 czynnik wielopostaciowości oddziaływa w pewien swoisty sposób na 

 kompleks genotypiczny, w którego skład zostaje wprowadzony, czego 

 efektem jest rozszerzenie skali wahań. Na rozmaity jednak kompleks 

 genotypiczny działanie to jest różne, mamy więc w jednym przypad- 

 ku, jako skutek jego, znaczniejsze rozszerzenie skali wahań (charakte- 

 rystyczne dla rasy bogatej), w innych przypadkach— mniejsze, chara- 

 kterystyczne dla rasy ubogiej; w każdym razie jednak w porównaniu 

 ze skalą wahań ras normalnych, amplituda jest i tu bardzo rozległa. 

 Dlaczego działanie tego czynnika na różne podłoża genotypiczne jest 

 rozmaite — tego pytania rozstrzygnąć dziś nie umiem. W każdym 

 jednak razie z rezultatów doświadczeń zdaje się wynikać jasno, że 

 jeden i ten sam czynnik występuje na rozmaiłem pod- 

 łożu w obu rasach wi elo postać io wy eh. Czynnik ten drogą 

 krzyżowania daje się przenieść na inne rasy, rozszerzając skalę w;? 

 hań ich kv^iatów. 



Pozostaje jeszcze do omówienia pytanie, jak dadzą się uzasad- 

 nić otrzymane powyżej stosunki liczbowe. Zaznaczyłam już, że 

 roślin obu kategorji środkowych występuje nieproporcjonalnie mała 

 ilość w stosunku do obu kategorji skrajnych. Pierwsza i czwarta kate- 

 gorja posiadają kombinacje allelomorfów wielkości korony i jej jedno- 



41 



