pory kwestją otwartą, jak daleko można posunąć ubożenie genetyczne 

 zygoty drogą planowo wykonywanych krzyżówek analitycznych. Poglą- 

 dy badaczy na tę sprawę nie są jednolite. Dalsze doświadczenia, ma- 

 jące na celu planowe przeprowadzenie analizy osobnika, powinny rzu- 

 cić światło na to zagadnienie Szczególnie z krzyżowania form, w wy- 

 sokim stopniu różniących się od siebie morfologicznie, (a zatem z krzy- 

 żówek gatunkowych przedewszystkiem) oczekiwać możemy w druglem 

 i trzeciem pokoleniu mieszańców wystąpienia licznych form, uboższych 

 genetycznie. Badania takie (B a u r, L o t s y (13, 14) Herlbert Nils- 

 son (6) i inni autorowie (20,23)) doprowadziły istotnie do wyłonienia 

 się form nowych, które z kolei mogłyby być punktem wyjścia dla dal- 

 szych krzyżówek analitycznych. 



Niekiedy spotykamy się z ciekawym faktem, że z dwóch zupeł- 

 nie różnych krzyżówek analitycznych (z dwóch różnych par rodziców) 

 wyłania się jedna i ta sama forma recesywna, utajona w krzyżowa- 

 nych osobnikach. Zatem dwie różne krzyżówki analityczne mogą być 

 drogą, prowadzącą do obnażenia zawartych w danych genotypach cech, 

 wywoływanych najoczywiściej przez te same czynniki. Przy próbach 

 dalszych badań te typy wyłonione nie dają form nowych ani synte- 

 tycznie, ani analitycznie. Krzyżowane z innemi formami — zachowują 

 się, jak recesywy. Nie jest więc wykluczone, że w takim przypadku 

 docieramy do podłoża danej serji cech. 



Tego rodzaju zjawisko obserwowałam w krzyżówkach analitycz- 

 nych Petunia violacea Lindl., *) gdzie jako przypuszczalne 

 „podłoże" otrzymałam z dwóch zupełnie różnych krzyżówek jednako- 

 we prawie osobniki, przedstawiające produkt genetycznego ubożenia; by- 

 ły to rośliny naogół mało podobne do rodzaju Petunia, o białych, bardzo 

 drobnych, bo zaledwie 1, 5 — 2 cm. średnicy, zaś 2 — 3 cm. długości 

 sięgających kwiatach, o małych listeczkach i krzaczastym pokroju ca- 

 łej rośliny. Pewne różnice pomiędzy otrzymanymi osobnikami, posiadają- 

 cymi zupełnie odmienne pochodzenie, dotyczyły jedynie brzegu korony 

 kwiatowej, który u jednych był wywinięty na zewnątrz, u drugich zaś — 

 zagięty ku środkowi. Po skrzyżowaniu obu tych recesywów, otrzymałam 

 Fi ściśle pośrednie, zaś w F2 nastąpiło rozszczepienie w stosunku 

 1 : 2 : 1. Bezcelowem byłoby dociekać, gdzie mamy allelomorf „po- 

 zytywny", gdzie zaś — „negatywny" w tym przypadku. Jasnem jest, 

 że stosunki rozszczepień, zachodzące w drugiem pokoleniu mieszańców, 

 zupełnie uniemożliwiają dalszą denudację utajonych czynników, staje- 

 my więc w takim przypadku u kresu analizy. 



*) Badania niepublikowane. 



4 



49 



