w pracy niniejszej przedstawiam rezultaty analizy genetycznej, 

 prowadzonej od wiosny r. 1916-go do jesieni roku 1920 na mieszań- 

 cach gatunkowych Nicotiana. Zgodnie z wyżej rozwiniętym założe- 

 niem wybrałam do badań formy, bardzo wybitnie różniące się od siebie 

 morfologicznie, mianowicie dwa gatunki, należące do dwóch różnych 

 grup w obrębie rodzaju. Nicotiana Langsdorffii Weinm. jest przed- 

 stawicielką grupy Rustica, zaś N. Sanderae Hort. należy do gru- 

 py Petunioides (4). Oba te gatunki wybitnie różniły się od siebie za- 

 równo kształtem i wielkością korony, jak i jej barwą. Dla cechy bar- 

 wy korony każda z użytych do krzyżowania roślin posiadać musiała 

 przynajmniej po jednym allelomorfie pozytywnym, którego nie miała 

 druga. Na zasadzie widocznych cech organizmów rodzicielskich można 

 więc było przypuszczać, że w i^g obok form, posiadających po jednym 

 allelomorfie pozytywnym, lub też takich, w których występują oba razem, 

 wyłonią się również osobniki, w których żaden z danych allelomorfów nie 

 będzie obecny; dzięki temu otrzymamy zygoty, uboższe genetycznie od typów 

 rodzicielskich. W nieobecności obu rodzajów barwików (antocjanu, za- 

 wartego w koronie N. Sanderae, oraz chlorofilu, zawartego w kwia- 

 tach N. Langsdorffii), przewidywałam teoretycznie wystąpienie zygot 

 o kwiatach białych (niezabarwionych). Teoretyczne moje przewidywa- 

 nia sprawdziły się — w ^g wystąpiły w pewnej liczbie rośliny biało- 

 kwitnące. Prócz tego inne jeszcze cechy, wywołane przez odrębne 

 czynniki, wyłoniły się z ukrycia. 



W stosunku do zabarwienia korony trudno napozór wystawić so- 

 bie formę, uboższą genetycznie, niż biała, a jednak pomiędzy biało- 

 kwitnącymi fenotypami mogą też zachodzić różnice genetyczne. 

 W białokwitnącej roślinie może niewidocznie mendlować pewna liczba 

 czynników, które nie mogą się same przez się przejawić, a zatem 

 dwa jednakowe fenotypy mogą przedstawiać bogatszą i uboższą gene- 

 tycznie zygotę. Stosunki liczbowe w poszczególnych linjach F^, w któ- 

 rych występują biało-kwitnące rośliny, rzucają charakterystyczne świa- 

 tło na skład genetyczny tych roślin. Opierając się więc na analizie, 

 przeprowadzonej w F2, a zwłaszcza w F^, przedsięwzięłam krzyżówki 

 syntetyczne osobników trzeciego pokolenia, aby tą drogą sprawdzić, 

 czy istotnie dadzą się wydobyć z ukrycia — zgodnie z przewidywa- 

 niami mojemi, pewne określone allelomorfy pozytywne. Przewidywania 

 moje zostały potwierdzone wynikami krzyżówek osobników F^, otrzy- 

 manemi w roku 1920. W ten sposób zdołałam stwierdzić, że cecha 

 barwy czerwonej N. Sanderae nie jest cechą prostą, lecz daje się 

 rozłożyć na pewną ilość jednostek, genetycznie prostszych,- wywoływa- 



50 



