z barwnemi plameczkami dokoła nerwów, jeśli i wewnętrzna strona 

 korony była zabarwiona. Rośliny zaś nie posiadające barwika w kwia- 

 tacłi, miały zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną powierzcłinię 

 korony czysto-białą. Świadczy to, że w stosunku do czynników, roz- 

 mieszczających barwiki w koronie, musiała być ta linja łiomozygotycz- 

 na. Natomiast w stosunku do zabarwienia wewnętrznej strony korony wy- 

 stąpiło rozszczepienie na cały szereg różniących się od siebie typów. Ko- 

 rony poszczególnych roślin różniły się od siebie nietylko barwą, ale i jej 

 intensywnością. Wobec tego ustalenie stosunków liczbowych tych roz- 

 szczepień nie było sprawą łatwą. Początkowo zgrupowałam osobniki w trzy 

 kategorje, kierując się po pierwsze tem, czy kwiaty są barwne, czy białe, 

 po drugie zaś, który z barwików, czerwony, czy fioletowy, w nich wystę- 

 puje. Do pierwszej kategorji zatem zaliczyłam wszystkie rośliny o kwia- 

 tach, zabarwionych czerwono, lub różowo, ciemniejszych i jaśniejszych, 

 do drugiej — ■ rośliny o kwiatach fioletowych, ciemniejszych i jaśniej- 

 szych, do trzeciej wreszcie — osobniki biało-kwitnące. Jeśli zatem 

 pominiemy intensywność zabarwienia, to otrzymamy rozszczepienie na 

 takie same grupy, jak w linji 22/28, opisanej poprzednio. Podobnie 

 i w linjach, będących potomstwem rośliny N2 2, osobniki o kwiatach czer- 

 wonych, lub różowych, okazują się właściwie zawsze po rozpatrzeniu 

 ich pod mikroskopem czerwono-fioletowemi i różowo-fioletowemi, zaś 

 czysto-czerwonych kwiatów, pozbawionych barwika fioletowego, niema 

 tu wcale, gdyż czynnik G ujawniać może swe działanie tylko na pod- 

 łożu F. Co się zaś tyczy stosunków liczbowych, to, zgodnie z założe- 

 niem powyższem, wystąpić powinno na 9 roślin o kwiatach czerwono- 

 fioletowych, 3 rośliny o kwiatach fioletowych i 4 biało-kwitnące osobniki. 

 Dane liczbowe dla trzeciego pokolenia mieszańców zgodne są 

 w przybliżeniu z liczbami teoretycznemi, jak tó widać z tabeli III. 

 Jedynie w linji 2/30 występuje stosunkowo zbyt wiele osobników 

 o kwiatach fioletowych w stosunku do czerwono-fioletowych. Ten nad- 

 miar fioletowo-kwitnących roślin daje się wyjaśnić okolicznością, że 

 w danych linjach mamy wszystkie odcienie barw czerwono-fioletowej 

 i fioletowej od ciemnych do najjaśniejszych; różnice pomiędzy barwą 

 fioletową, a czerwono-fioletową w intensywnie zabarwionych kwiatach 

 są bardzo znaczne, natomiast w blado-zabarwionych kwiatach stają się 

 tony blado-różowe i blado-lila często trudne bardzo do rozróżnienia; 

 więdnące korony kwiatów różowo-fioletowych przybierają zabarwie- 

 nie fioletowe, prawdopodobnie dzięki częściowemu rozkładowi czerwo- 

 nego antocjanu, co łatwo może wywołać błędne zaliczenie tych roślin 

 do grupy fioletowo-kwitnących. 



68 



