Linja 1 38 składała się z 37 osobników o kwiatach zielonycłi 

 i 3 roślin o kwiatach białych, co daje stosunek barwnych do białych= 

 14,8 : 1,2 zamiast 15 + 0,54 : 1 +0,54. 



Jeśliby liczby, przytoczone powyżej miały dać się sprowadzić do 

 prostych stosunków mendlowania 3 : 1, lub przy dwóch czynnikach 

 kumulatywnych, warunkujących występowanie chlorofilu — do stosunku 

 15 ; 1. niezrozumiałym pozostaje fakt, że w innych linjach, w któ- 

 rych zachodzi nieraz bardzo złożone rozszczepienie barwików antocjano- 

 wych, odchylenie od liczb teoretycznych jest bardzo małe nawet tam, 

 gdzie operujemy stosunkowo niewielką ilością osobników, tutaj zaś 

 obserwujemy w linjach 21 32 oraz 13/54, przewagę roślin o kwiatach 

 zielonych nie leżącą w granicach błędu średniego, gdy chcemy spro- 

 wadzić liczby doświadczalne do stosunku 3:1. Czwarta linja, gdzie 

 rozszczepienie zbliża się wyraźnie do teoretycznego stosunku 15 : 1 

 (37 : 3, zamiast 37,5 : 2,5), tego nadmiaru zielono kwitnących 

 roślin w stosunku do białokwitnących nie wykazuje. Nadto 

 barwa kwiatów osobnika F2 Ns 1 nie była wcale intensywniejsza, 

 niż rośliny Na 3 z tegoż pokolenia, a więc wyjaśnienie rozszczepienia 

 w F^ grą dwóch par czynników w pierwszym przypadku, zaś jednej 

 pary czynników w drugim, nie byłoby wystarczające. 



Już East (5) krzyżując N. Laiigsdorffii z N. alata stwierdzał 

 stały nadmiar roślin zielono kwitnących w porównaniu z biało kwit- 

 nącemi przy rozszczepieniu drugiego pokolenia mieszańców. Wpraw- 

 dzie często stosunek zbliża się do teoretycznego 3:1, lecz ilość zie- 

 lono kwitnących roślin stale — raz znaczniej, to znów w słabszym 

 stopniu — przekracza liczbę 3. East podaje liczby, dotyczące pięciu 

 linji drugiego i trzeciego pokolenia mieszańców. Otrzymał on w pierw- 

 szej linji 196 zielono kwitnących na 61 białych, co daje stosunek 

 3 : 1; w drugiej linji wystąpiło 50 zielono kwitnących na 15 biało 

 kwitnących, co daje stosunek 3,07 : 0,93; w trzeciej linji ukazało się 

 57 zielono kwitnących na 15 biało kwitnących (stosunek 3,18 : 0,82); 

 w czwartej 112 zielono kwitnących na 29 biało kwitnących (stosunek 

 3,17 : 0,83); w piątej wreszcie 70 zielono kwitnących na 6 biało kwit- 

 nących (stosunek 3,68 : 0,32). 



Podając otrzymane liczby, nie wyjaśnia East przyczyny, warun- 

 kującej stały nadmiar roślin zielonokwitnących, stwierdza tylko, iż 

 „this constant excess of yellows leads one to suspect complications" 

 (str. 318). 



Mojem zdaniem, stosunek zbliżający się pozornie do teoretycz- 

 nego 3 : 1 w istocie nie jest wcale taki prosty. W linjach tych mamy 



74 



