XI, Potomstwo osobnika F^ o kwiatach czerwonych wewnątrz, 



a zielonych zewnątrz. 



Oznaczony, jako Ns 5, osobnik drugiego pokolenia mieszańców 

 posiadał następujące rozmieszczenie barwików w kwiatach: wewnętrzna 

 powierzchnia korony czerwono-ceglasta (N? 42 Codę de Couleurs), 

 zewnętrzna — zielona z drobniutkiemi rdzawemi plameczkami koło 

 nerwów (Tabl. VIII Fig. 4). Badając przekrój korony pod mikroskopem, 

 stwierdziłam, że barwiki rozmieszczone są w kwiecie w sposób nastę- 

 pujący: naskórek wewnętrznej powierzchni, złożony z komórek kształtu 

 krótkich, pękatych buteleczek, posiada sok zabarwiony intensywnie 

 ciemno-karminowo, lub rzadziej — fioletowo. Drobne grupy komórek 

 o soku barwnym spotykamy niekiedy w pobliżu zewnętrznej powierzchni 

 korony, lecz są one bardzo nieliczne; tworzą one w pobliżu nerwów 

 wspomniane wyżej plameczki. Zresztą na całej grubości skrawka ni- 

 gdzie więcej komórki nie posiadają soku barwnego. Bezpośrednio pod 

 naskórkiem wewnętrznej powierzchni widzimy komórki, posiadające 

 ziarna chlorofilu. Komórki te zajmują całą grubość skrawka, sięgając aż do 

 naskórka zewnętrznej powierzchni korony. Dzięki obecności tego bar- 

 wika zielonego tuż pod naskórkiem, wewnętrzna powierzchnia korony 

 nie wydaje się czerwono-fioletowa, pomimo obecności barwika fioleto- 

 wego w niektórych komórkach, lecz otrzymuje odcień czerwono-ceglasty. 



Osobniki trzeciego pokolenia mieszańców, otrzymane drogą samo- 

 zapylenia rośliny M 5, posiadały wszystkie bez wyjątku zewnętrzną 

 powierzchnię kwiatu zabarwioną zielono, a więc czynnik — względnie 

 grupa czynników (jak zaznaczyłam przy omawianiu potomstwa roślin 

 o kwiatach zielonych), wywołujących tę cechę, występowała w rośli- 

 nie F^ homozygotycznie. Jednakże w linjach, omawianych poprzednio, 

 gdy występowały rośliny o kwiatach zielonych, korony ich posiadały 

 zawsze jednakowe zabarwienie z obu stron; natomiast w potomstwie 

 rośliny N? 5, oznaczonem jako linja 5 57, występuje jedna roślina o kwia- 

 tach białych wewnątrz, przy normalnem zabarwieniu zielonem zewnę- 

 trznej powierzchni korony. Nasuwa to przypuszczenie, że istotnie zie- 

 lona barwa kwiatu nie 'jest wywołana przez pojedynczy gen Z, względ- 

 nie Z^ , lecz że każdy z tych symboli odpowiada tu grupie czynników, 

 które mogą być przekazywane łącznie (o ile występują w jednym chro- 

 mozomie). W poprzednio opisywanych linjach każda z takich grup 

 czynników była przekazywana tak, jak pojedynczy czynnik, w llnji zaś 

 5 57 zachodzi rozszczepienie, dzięki któremu wyodrębniają się jedno- 

 stki genetyczne, warunkujące występowanie zielonej barwy bądź tylko 

 na zewnętrznej powierzchni korony, bądź też obustronnie. Natomiast nie 



81 



