Couleurs) i brzeg powierzchni zewnętrznej tej samej barwy; zabar- 

 wienie to sięga mniej więcej do połowy lejkowato rozchylonej części 

 górnej korony, zaś pozostała część powierzchni zewnętrznej, oraz 

 pierścień i rurka, są jasno-zielone (Tablica VIII Fig, 6). 



Roślina Ns 15 została rozmnożona przez samozapylenie; potom- 

 stwo jej składało się z dwóch linji, z których każda pochodziła z na- 

 sion innego owocu. Płodność rośliny F^ n^^ była całkowita przy sa- 

 mozapyleniu, to też pierwsza linja składała się z 42, druga 

 zaś tylko z 34 roślin. W linjach tych, oznaczonych N? 15/24, oraz 

 15/60, nastąpiło złożone bardzo rozszczepienie i pojawiły się liczne 

 formy nowe wskutek kombinacji cech mendlujących. 



W obu linjach rozszczepienie było jednakowe; pojawiła się tu 

 jednak tak wielka ilość typów, że przy małej liczbie osobników jedna 

 z najrzadziej występujących form, która w drugiej linji była obecna, 

 w linji pierwszej nie ukazała się wcale. Wystąpiły tu mianowicie ro- 

 śliny o następujących kwiatach: 1) ciemno-purpurowych wewnątrz, pół- 

 zabarwionych zewnątrz, jak kwiaty Fj; 2) ciemno-fioletowych wew- 

 nątrz, półzabarwionych zewnątrz; 3) ciemno-purpurowych wewnątrz, 

 zielonych zewnątrz; 4) czerwonych wewnątrz, białych zewnątrz; 5) 

 fioletowych wewnątrz, zielonych zewnątrz (Tabl. IX Fig. 13); 6) fioleto- 

 wych wewnątrz, białych zewnątrz (Tabl. IX Fig. 12); 7) zielonych z obu 

 stron; 8) zielonych ze śladami barwików antocjanowych w koronie; 

 9) białych czystych; 10) białych ze śladami barwików antocjanowych. 



Wystąpienie tylu różnych form daje się wyjaśnić mendlowanlem 

 czynników następujących: 



Genu barwy fioletowej F, 



Genu C, zmieniającego barwę fioletową na czerwoną, 



Genów, rozmieszczających barwiki antocjanowe: jest ich przy- 

 puszczalnie dwa: pierwszy z nich (P) rozmieszcza barwik czerwony, 

 lub fioletowy, na wewnętrznej powierzchni korony w naskórku, 

 podobnie, jak w opisanej poprzednio linji 5/57; drugi zaś czynnik (R) 

 rozmieszcza te barwiki również po stronie wewnętrznej kwiatu, lecz 

 w głębszych warstwach (w komórkach miękiszowych), podczas gdy 

 komórki naskórka pozostają niezabarwione. Różnica pomiędzy kwiata- 

 mi o składzie Pr, a kwiatami o składzie pR, daje się stwierdzić tylko 

 na skrawkach mikroskopowych, gdyż w odcieniu samym barwy kwiatu 

 uchwycić jej nie można. Jeśli zaś oba te czynniki złączą się w jednej 

 zygocie w obecności czynnika F, zabarwienie wewnętrznej powierzchni 

 przebija na zewnątrz tam, gdzie grubość korony jest najmniejsza, t. j. 

 w górnej części; powstają wtedy kwiaty półzabarwione zewnątrz, barw- 



85 



