w jednakowej liczbie osobników, siódma zaś (rośliny o kwiatach bia- 

 łych) w liczbie dwa razy większej, niż każda z poprzednich. Dość 

 znaczne odchylenia od liczb teoretycznych uwarunkowane są prawdo- 

 podobnie liczbą osobników za małą dla tak złożonego rozszczepienia. 



Ważniejsze wyniki. 



Krzyżowanie dwóch gatunków, z których każdy posiada pewną 

 liczbę odrębnych allelomorfów pozytywnych, miało na celu wyłonienie 

 form nowych, uboższych genetycznie, które, jak możemy przewidzieć 

 teoretycznie, muszą ukazać się tu przy zachodzacem rozszczepieniu 

 w Fo i F^. Przewidywanie teoretyczne sprawdziło się; w druglem 

 i trzeciem pokoleniu mieszańców ukazały się rośliny, posiadające no- 

 we wyłonione z ukrycia cechy barwy kwiatów, oraz odmienne roz- 

 mieszczenie barwików. Rozszczepienie w i^j * -^3 ^Jyło bardzo zawiłe 

 dzięki temu, że wchodziły tu w grę nietylko pochodzące od N. Saii- 

 derae dwa barwiki antocjanowe (czerwony i fioletowy) w odcieniach 

 intensywnych, lub bladych, ale również i ziarna chlorofilu, pochodzące 

 od rośliny N. Langsdorffii. Obecność barwików, oraz ich rozmieszcze- 

 nie, były określane na zasadzie mikroskopowego badania skrawków 

 korony. Dzięki tej metodzie badań ustaliłam, że występują w rozszcze- 

 pieniu trzy zasadnicze typy rozmieszczenia barwików antocjanowych, 

 oraz kombinacje tych trzech typów zasadniczych. 1) Barwik występuje 

 tylko na stronie zewnętrznej kwiatu. Sok barwny zawarty jest w ko- 

 mórkach miękiszowych mniej więcej do połowy grubości skrawka. 

 Rurka korony może posiadać słabe, lub też intensywne zabarwienie. 

 2) Barwik występuje tylko na stronie wewnętrznej korony, wyłącznie 

 w komórkach naskórka. 3) Barwik występuje na stronie wewnętrznej 

 korony, w warstwach komórek miękiszowych, od naskórka do połowy 

 grubości skrawka. 



Wygląd zewnętrzny obu ostatnich typów przedstawia się jedna- 

 kowo, różnica daje się ustalić dopiero pod mikroskopem. Określone 

 rozmieszczenie barwika daje się obserwować w poszczególnych linjach 

 Fr^. Tak np. w linji 5/57 rośliny posiadają kwiaty z barwikiem anto- 

 cjanowym tylko w naskórku powierzchni wewnętrznej. W innej llnjł 

 (15/24) zachodzi rozszczepienie w stosunku do rozmieszczenia barwika. 

 Rozszczepienie to daje się wyjaśnić grą dwóch par czynników P i H 

 z których pierwszy lokalizuje barwik w naskórku powierzchni wewnę- 

 trznej, drugi zaś — w leżących pod nim komórkach miękiszowych. 

 W razie nieobecności obu czynników (jeśli obecny jest czynnik F) wystę- 

 pują tylko ślady antocjanu w koronie. Natomiast jeśli oba są obecne. 



107 



