21 



van den omgebrachte uit te zuigen, dan verstaat men, hoe in dezen 

 slniggle foy lifc een agens zóó algemeen en zóó overmachtig 

 schuilt, dat Darvvin hierin metterdaad de hand legde op een 

 heel het organisch leven beheerschende wet. Welnu uit die 

 wet kreeg hij zijn Selectie, zijn natuur-keuze. Bij alle teelt 

 vertoonden zich variatiën. Onder die variatiën zijn er zwakkeren, 

 maar ook sterkeren. Die sterkeren eten, die zwakken komen 

 om door honger. Dat sterkere school in een membraan, in 

 een zich vormenden klauw, in iets morphologisch of histologisch. 

 Dit erfde over, en nam bij elke nieuwe generatie, door dezelfde 

 wet, versterkt vooral door de aanpassing, toe i). Aldus had er 

 vanzelf, geheel bij geval, een gedurige versterking van de 

 formatie der organen plaats. En zoo scheen het verklaard, 

 hoe, mits de tijdsruimte zonder grens werd genomen, dank zij 

 deze Selectie, die gevolg van de struggle for Hfe was, telkens 

 rijkere en sterkere formatiën, zoo in het plantenrijk als in het 

 dierenrijk optraden. Immers niet alleen trad de sterkere formatie 

 der geprivilegieerde variatiën reeds sterker ex ovo te voorschijn, 

 maar ook gedurende haar bestaan onderging ze doeltreffende 

 wijzigingen door de aanpassing aan haar omgeving, en ook deze 

 verworvene voordeelen plantten zich door erfelijkheid, zoo het 

 heette, voort in het soort. Het simplex sigi//ii?n vcri scheen metter- 

 daad op deze vondst te staan ingegrift. De transformatie bij kunst- 

 teelt is een feit. Een feit evenzeer de wan-evenredigheid tusschen 

 de schier grenzenlooze vermenigvuldiging \an de eters, en de 

 schraalheid van de voorhanden spijze. Een feit ook de struggle 

 for life. Een feit evenzeer de veelzijdige aanpassing aan het 

 leven, l'-n een even onloochenbaar feit ten slotte de overerving 

 van de notae characteristicae op de nakomende geslachten. 

 Welnu, voeg die feiten saam, en schik ze nuchterlijk bijeen, 

 zooals Darwin dit zoo onnavolobaar rustiof deed, en immers 

 het raadsel schijnt gevonden. Ge hebt dan met de inwerking 

 van geen God, met de drijving van geen beginsel, met de 



i) Dat de » aanpassing" hier niet oorzaak, maar gevolg en alzoo niet de 

 hoofdzaak is, werd zeer juist aangetoond door Dr. I. \V. Spengel, Zwcckvnts- 

 siskcit und An/>iissuir^^. Jena, 1898. p. g. v. v., vooral p. 18. 



