22 



heerschappij van geen plan of doel meer te rekenen. Van uit 

 het nietigst organisme ontwikkelt het rijkste organisme zich 

 van zelf. Er is in de individualisatiën telkens tets nieuws, en 

 dat iets versterkt zich door aanpassing. Dat iets heeft een ?////. 

 Door de werking van dat 7iiit houdt het stand, waar anderen 

 ondergaan, en het verrijkt zich waar anderen verarmen. En 

 die verrijking gaat van geslacht op geslacht door. Er heerscht 

 summatie, er is accumulatie, en door die accumulatie van 

 voordeelige eigenschappen, die in den struggle for life de over- 

 winning verpanden, is heel het wondere samenstel van de 

 organische rijken opgebouwd. Een stelsel even aangrijpend 

 als doorzichtig. En niets is dan ook lichter te verstaan, dan 

 de ongelooflijk snelle ingang dien dat stelsel als met een veni, 

 vidi, vici gevonden heeft. Voor een wetenschappelijke wereld, 

 die door haar gemis aan geloof alle weelde der eenheid in 

 detail verbrokkeling had zien ondergaan, en die toch het 

 heimwee naar eenheid in het hart bleef dragen, was metter- 

 daad Darwin's vondst, zoo niet het Heiirêka^ dat redding 

 bracht, dan toch de lata Morgana die verrukte. 



Bovendien, het valt niet te ontkennen, dat geheel een reeks 

 van verschijnselen, waar men dusver óf niet op lette óf geen 

 weg mede wist, zich in den ketting van dit stelsel als \'an zelf 

 inschakelde. Met name in Frankrijk is de dusgenaamde 

 Appendicile, een pathologische aandoening in het verlengstuk 

 van den blinden darm^ thans aan de orde van den dag, en 

 trekt aller aandacht. Immers aan dit appendix^ zoo zegt men, 

 heeft de mensch niets, terwijl het bij vele niet-vleeschetende 

 dieren een noodzakelijke rol vervult. Ons bedreigt het alleen 

 met een ver van uitlokkende operatie. Hadden we het maar 

 niet ! Maar de Descendenz-theorie groeit er in. Het is, zoo 

 zegt men, een nieuw welkom erfstuk van onze nog sprakelooze 

 voorvaderen. Organen die buiten gebruik kwamen, zijn rudi- 

 mentair overgebleven, en ook buiten dit appendix vindt ge 

 zulke doelloos geworden lichaamsdeelen duidelijk aanwijsbaar 

 bij mensch en dier. — Ook overigens sluit de morphologie zich 

 met haar vergelijkende anatomische studiën hierbij aan. De 

 overeenkomst toch van den menschelijken skeletbouw met dien 



