Aarzeling is hier verraad aan eigen overtuiging. De Evolutie 

 is een nieuw uitgedacht stelsel, een nieuw geijkte leer, een 

 nieuw gevormd dogma, een nieuw opgekomen geloof, dat zich, 

 heel ons leven omvattend en beheerschend, regelrecht tegen 

 het Christelijk geloof overstelt, en niet dan op den puinhoop 

 van onze Christelijke Belijdenis zijn tempel stichten kan. (ïeen 

 ingenomenheid met, noch waardeering van het vele schoone 

 en rijke, dat de studiën, waartoe ze prikkelde, ons in den schoot 

 wierp, mag ons daarom met dit stelsel als stelsel ook maar 

 een oogenblik vrede doen hebben. Dat stelsel blijft kwaad^ 

 al is ook hier uit het kwade in tal van opzichten het goede 

 voortgekomen. En daarom tegen dat stelsel van den zonder 

 doel mechanisch opgebouwden kosmos, moet ons verzet in 

 alle kringen gaan. ^^^e moeten er ons niet tegen verdedigen, 

 maar het aanvallen. De handboeken, w^aarin het sloop, moeten 

 terzijde gelegd, en aan geen onderwijzer, die het leeraart, 

 mogen we onze kinderen toevertrouwen. Het moet als de 

 doodelijke bacterie, die alle geestelijke leven vernielen komt, 

 microscopisch nagespeurd en uit elke plek van het weefsel 

 onzes levens worden geweerd. Tegenover Nietzsche's Evolutie- 

 wet dat de sterkere den zwakkere moet vertreden, klemmen 

 wij ons vast aan den Christus Gods, die het verlorene zoekt 

 en zich over het zwakkere ontfermt. Tegenover de besteklooze 

 mechaniek der Evolutie stellen wij het geloof in dat Eeuwig 

 Wezen, dat „alle ding gewerkt heeft en nog werkt naar den raad 

 zijns willens". Tegenover de Selectie die het soort zoekt en het 

 individu verwaarloost, houden wij vast aan de Electie, die 

 spreekt van „den witten keursteen, waarop een naam is 

 gegraveerd, dien niemand kent dan die hem ontvangt". 

 Tegenover de persoons-vernietiging in het graf blijven wij 

 getuigen van een oordeel dat komt, en van een eeuwige 

 heerlijkheid. En tegenover een altruïsme, dat niets anders is 

 dan een ^vermittelt" en daarom vermomd egoïsme, blijven 

 wij hoog houden het vuur dier eeuwige liefde, dat in Gods 

 Vaderhart brandt, en waarvan een heilige vonk in ons eigen 

 hart is overgespat. 



IM. H., toen ik het eerst als Rector aftrad, ging mijn waar- 



