eerste de opmerkiny^, dat ik nu voor de vierde maal mijn Recto- 

 raat ga overdragen, en dat, terwijl ik in 1880 het bewind 

 voerde over een corps van 19 studenten, dit aantal de 

 tweede maal tot 60, de derde maal tot 97 was geklommen, 

 en nu tot ruim 1 20 is aangegroeid. Mijn tweede opmerking 

 is, dat in dezen cursus drie onzer jonge mannen het Docto- 

 raat verwierven, en dat deze sumini honores telkenmale werden 

 verleend, na de verdediding van een proefschrift, waardoor 

 ze de eere van onze stichting op wetenschappelijk gebied 

 hooghielden. De recensiën van de buitenwacht, en in het 

 buitenland zelfs, aan de proefschriften onzer school te beurt 

 gevallen, werden door menig oud gediende in de tente der 

 wetenschap aan onze studenten benijd. Van dit feit maak ik 

 als Rector daarom met te hooger ingenomenheid melding, 

 omdat valsch het uitgestrooid gerucht is. alsof de proefschriften, 

 aan onze Universiteit verdedigd, in substantie het werk der 

 hoogleeraren zouden zijn. Dit is iiiet alzoo. Van den aanvang af 

 gold het bij ons als zetregel, een regel, die steeds conscientieu- 

 selijk is nageleefd, dat we onze jonge mannen niet alleen zelf 

 hun stof lieten verzamelen en rangschikken, maar ook zelfstandig 

 in eigen stijl bewerken, en dat hun onzerzijds geen andere 

 leiding, noch meerdere raad ten beste werd gegeven, dan aan 

 alle Universiteiten zonder onderscheid aan den promovendus 

 van zijn promotor toekomt. Eer gaven we minder dan elders 

 geboden werd, stellig niet meer. En waar nu onze l'niversiteit, 

 allen 0\erheidssteun dervend, en nauwlijks geduld, haar eigen 

 toekomst niet anders kan veroveren, dan door het positie nemen 

 op wetenschappelijk terrein, schenkt deze schoone uitkomst van 

 onze promotion niet alleen zelfvoldoening aan onze jonge doc- 

 toren, maar dient uitgesproken dat ze door hun degelijke 

 studiën de standmuren onzer stichting op nieuw hebben versterkt. 

 Voor het overige genoten we ook dit jaar, wat eens de 

 nu afgetreden hoogleeraar Gunning noemde „de heerlijkheid 

 van het ordinaire." Het was een huishouding met stil verloop, 

 met rustigen gang, of wilt ge, een trein in het eens gelegde 



graad van Candidaat; en in de Lctterkundii^e faculteit 3 Candidaatsexamens, 

 8 propaedeutische voor de Theologie, en 3 propaedeutische voor de Rechten, 



